89 



over verschillende infektie-proeven, berichtte Neger, dat het hem 

 gelukt was, uitgaande van conidiën van eene op bramebladeren 

 gevonden meeldauwzwam, op jonge eikebladeren eene meel- 

 dauwaantasting in het leven te roepen. ') in een artikel 

 „Nachtrage zum Eichenmehltau". -) waaruit boven reeds een 

 en ander werd medegedeeld, geeft hij verslag van de in 1915 

 uitgevoerde herhaling dier proeven. 



De meeldauw op de Rubus-soort (het bleek Rubus Suberectus 

 te zijn, volgens sommigen een kruising van /?. Idaeus en 

 R. plicatus, hetgeen hier minder ter zake doet) trad in 1915 weder 

 op dezelfde plaats op, waar hij in 1914 was gevonden, nog 

 vóór dat iets van eikenmeeldauw te bespeuren was. Pas ontloken 

 eikenscheutjes werden nu onder glazen klokken gezet, en als 

 zij na eenigen tijd vrij van meeldauw bleken, met conidiën 

 van den bramenmeeldauw bepoederd; hetzelfde geschiedde 

 met eikenkiemplantjes, die eveneens onder glasklokken, dus 

 absoluut beschut voor infectie van buitenaf, gekiemd en gegroeid 

 waren. Een dag of 5 na de infectie bleken de eikebladeren 

 duidelijk door meeldauw aangetast, nog enkele dagen later 

 begon de conidiën-afscheiding. Om nu nog de geringe moge- 

 lijkheid uit te sluiten, dat losse eikenmeeldauw-conidiën opde 

 bramebladeren aanwezig waren geweest, waarop wegens het 

 vroeger optreden van den bramenmeeldauw trouwens al heel 

 weinig kans was, werd deze laatste op Rubusplanten onder 

 glasklokken in reincultuur gebracht. Dit kostte nog al moeite, 

 want de Rubus-soort bleek niet gemakkelijk te infecteeren; 

 eerst nadat de planten in een niet te lichte kamer op het 

 Noorden waren gezet, gelukte het. Met de conidiën, die in deze 

 z.g. reincultuur ontstaan waren, werden weder herhaaldelijk 

 eikebladeren bepoederd, met geheel dezelfde resultaten als 



') Naturw. Z. f. F. u. L. wirtsch., XIII, blz. 18. 

 Ref. in „Tijdschr. over Plantenziekten", XXI, bl. 18. 

 *) Naturw. Z. f. F. u. L. wirtsch., XHI, blz. 544. 



