91 



met bramenmeeldauw besmette eikenbladeren groeiden, stemden 

 geheel overeen met de conidiën van den Rubus-meeldauw, 

 maar niet met die van den echten eikenmeeldauw. De bramen- 

 meeldauw groeide dus bij deze proeven eenvoudig op een 

 anderen voedingsbodem, nl. eikebladeren. 



Dit is dus een geval, waarbij onder bepaalde omstandigheden 

 een zwam aangebracht werd op een voor die zwam geheel 

 nieuwe voedsterplant, welke zwam daarop zelfs tot sporen- 

 vorming kon overgaan. Zelfs geslaagde infectieproeven, die men 

 gewoonlijk voor afdoende houdt, kunnen dus toch nog wel 

 eens tot verkeerde conclusies leiden; men zou daaruit kunnen 

 besluiten tot eene in werkelijkheid niet bestaande identiteit 

 van twee zwammen. 



Uit een en ander blijkt intusschen al weer, hoe weinig men 

 nog weet van de invloeden, waardoor de al- of niet vatbaarheid 

 van een zekere plantensoort voor aantasting door een of anderen 

 parasiet beheerscht wordt. Hoe kan men bv. verklaren, dat de 

 meeldauw van Rubiis suberecius onder zekere omstandigheden 

 er vrij gemakkelijk toe te brengen was, de eiken aan te tasten, 

 terwijl het omgekeerde maar niet gelukken wilde? 



Het resultaat van Neger's proeven is dus nu, dat men thans 

 met zekerheid weet, dat de eikenmeeldauw niet een op eiken 

 aangepaste Rubusmeeldauw is; overigens is het vraagstuk, 

 waar de eikenmeeldauw zoo plotseling vandaan is gekomen, 

 nog steeds even ver van zijn oplossing verwijderd. — 



Ten slotte wil ik hier nog even de resultaten vermelden 

 van eene eenvoudige proef, die genomen werd naar aanleiding 

 van eene mededeeling van den heer D. W. Becking te Arnhem. 

 Deze heer vulde in 1912 een krib in een kas met eike-, 

 beuke- en kastanjeblad en strooide daardoor heen kalk om het blad 

 spoediger te laten verteeren ; de tusschen de bladeren aanwezige 

 eikels kiemden en groeiden, zonder dat er iets van meeldauw was 

 te bespeuren. In 1913 vulde de heer Becking dezelfde krib weer 



