93 



worden voortgezet om te trachten de werking van de kalk nader 

 na te gaan. Maakt de kalk in den bodem de plantjes minder 

 vatbaar, of blijft de meeldauw toch in een of anderen vorm in 

 de doode bladeren over, om dan door de kalk onschadelijk 

 gemaakt te worden? Op grond van hetgeen bekend is van de 

 levenswijze van de meeldauwzwam, zou men het eerste aan 

 willen nemen. Immers peritheciën worden zoo goed als nooit 

 genoemd, de conidiën hebben slechts een kort leven, en het 

 mycelium sterft, als het blad, waarop het leeft, dood gaat. 



Misschien zijn er onder de lezers van dit artikel wel eenigen, 

 die deze eenvoudige proef willen nadoen; voor mededeeling 

 van de resultaten houd ik mij ten zeerste aanbevolen. — 



Nog wil ik hier even vermelden, dat de heer Becking reeds 

 vóór 1872, dus lange jaren vóórdat de ziekte zoo algemeen 

 optrad, het wit in de eiken in Noordbrabant kende; toen reeds 

 trof men in de omgeving van Breda en Oudenbosch hakhout 

 aan, dat er geheel door was aangetast. Of dit dezelfde soort 

 was, die thans in geheel Europa ds eiken teistert, is natuurlijk 

 niet uit te maken. In Portugal werd in 1878 een meeldauw op 

 eik waargenomen, in 1843 zelfs reeds een bij Parijs. Neger 

 acht het niet waarschijnlijk, dat deze zwammen identiek zouden 

 zijn met den tegenwoordigen eikenmeeldauw, doch voert geen 

 gronden daarvoor aan. De eenige reden om aan te nemen, dat 

 men in deze drie gevallen, Parijs 1843. Portugal 1878, Noord- 

 Brabant 1872, met een ander soort te doen heeft gehad, is m. i. 

 te vinden in het feit, dat de ziekte zich toen klaarblijkelijk 

 nergens snel heeft uitgebreid, wat vrij zeker wel het geval zou 

 zijn geweest, als het de gewone eikenmeeldauw was geweest. 



Wageningen, Februari 1916. 



T. A. C. SCHOEVERS. 



