100 



DE ROL VAN DEN WIND BIJ DE VERBREIDING 

 VAN DEN PLAKKER IN AMERIKA. 



Een der eerste vragen, die zich voordoen bij het uitbreken 

 van een insektenplaag of bij het vinden van een tot dusver 

 niet eerder op de vindplaats waargenomen insektensoort, is: 

 Waar zijn die dieren van daan gekomen? De tijden, dat men 

 meende met spontane generatie te doen te hebben, zijn lang 

 voorbij; men weet nu, dat elk insekt ouders moet gehad hebben, 

 of althans eene moeder, die de eieren gelegd heeft, waaruit 

 het is voortgekomen. Bij insekten, die in volwassen toestand 

 meer of minder goed kunnen vliegen, is de zaak direct duidelijk 

 genoeg, maar bij soorten, welke dit vermogen missen, is het 

 niet altijd even gemakkelijk na te gaan. Niet zelden geschiedt 

 de verplaatsing in eitoestand; de kleine wintervlinder b.v. wordt 

 ongetwijfeld op die wijze van uit de kweekerijen in nieuw 

 aangelegde boomgaarden overgebracht, evenals blad- en schild- 

 iuizen, roode spin en meer andere plagen; niet zelden ook 

 ook worden de volwassen dieren overgebracht, b.v. de mijten van 

 den rondknop der zwarte bessen, of wel larven, b.v. die van de 

 perzik- of bessenbladluis, en die van den bastaardsatijnvlinder 

 in hunne winternesten. Een zeer nauwgezette studie is in 

 Amerika gemaakt over de wijze, waarop de plakker, Porthetria 

 {= Liparis) dispar L., die daar in 1869 is ingevoerd, zich over 

 een aanzienlijke uitgestrektheid heeft uitgebreid, en daar tot 

 een ontzettende plaag is geworden. In geheele landstreken zijn de 



