138 



Uit een en ander zal duidelijk zijn, dat in ieder speciaal geval 

 nauwkeurige kennis, zoowel van de te gebruiken zwam als 

 van het te bestrijden dier, vóór alles noodig is, als men met 

 eenige kans op succes van deze methode wil gebruik maken. 

 Gesteld men vindt bij een insektenplaag een aantal exemplaren, 

 die gestorven zijn en bedekt zijn met een zwam ; om nu te 

 kunnen beoordeelen, of deze zwam ons in den strijd tegen die 

 insekten diensten zou kunnen bewijzen, moet men allerlei van 

 die zwam weten. Vooreerst of zij werkelijk parasiet is van het 

 levende dier, dan wel slechts saprophytisch leeft op lijken 

 van door andere oorzaken gestorven exemplaren '); voorts of zij 

 gemakkelijk de insekten aantast en of de zieken spoedig sterven. 

 Hoe meer sporen de zwam vormt, en hoe spoediger na de aan- 

 tasting dit gebeurt, des te grooter is de kans op snelle uitbrei- 

 ding der ziekte. Ook de vraag, of de sporen direct kiemkrachtig 

 zijn en of zij hunne kiemkracht lang behouden, is in dit opzicht 

 van belang. Indien de zwam door middel van dikwandige 

 sporen of sclerotiën, ^) die in de lijken gevormd worden en 

 daarmede dus gemakkelijk verzameld kunnen worden, den 



') Dat het niet altijd aangaat uit het feit, dat men op doode insekten 

 veelvuldig een of andere zwam vindt, de conclusie te trekken dat deze 

 zwam den dood dier insekten veroorzaakt heeft, mag het volgende voor- 

 beeld aantoonen. In het begin van April zond men uit Naarden aan het 

 Instituut voor Phytopathologie takken van Thuja occidentalis, 

 waarop de dopluis Lecanium arign voorkwam. De meeste dezer dopluizen 

 waren echter dood, en gehuld in een wit mycelium. van een schimmel. 

 Deze zwam werd door den heer v. D. Lek en mij gedetermineerd als 

 een Verticillium-soori. Het gelukte zonder veel moeite de zwam in 

 reincultuur te kweeken, maar infectieproeven op dop- en schildluizen, 

 van de soorten Lecanium hemisphaericum en Chionaspis aspidistrae, gaven 

 niet het minste resultaat. De luizen, die in verschillende ontwikke- 

 lingsvorm op takjes van verschillende varens aanwezig waren, werden 

 met droge sporen bepoederd of met sporen in water bepenseeld; ofschoon 

 zij daarna door een klok bedekt in het laboratorium in zeer vochtige 

 lucht werden gehouden, werd geen enkel exemplaar aangetast. Het zou 

 kunnen zijn, dat deze zwam alleen pathogeen was voor Lecanium arion, 

 waarvan wij ongelukkigerwijs geen levend materiaal meer konden krijgen 

 om haar daarop te beproeven, maar ook kan het zijn, dat zij saprophytisch 

 leefde op de door andere oorzaak gestorven dopluizen. 



•') Kluwens van stijf in en door elkaar gestrengelde zwamdraden. 



