152 



heet, Entomophthora anisopliae ')• Later vond hij ook op 

 de boven (biz. 144) reeds genoemde snuitkever Cleonus punc- 

 tiventris dezelfde zwam; de lijken worden bedekt met een 

 witte schimmelmassa, die spoedig door de sporen licht- 

 groen wordt gekleurd, van daar den naam „groene muscar- 

 dine", in tegenstelling met de reeds lang bekende „witte mus- 

 cardine", door Beauveria {Botrytis) bassianavevoorzRcikt. Metch- 

 NiKOFF kweekte zijn schimmel op biermout en slaagde er in 

 kevers er mede te besmetten. Door een anderen Rus Cienkowski 

 werd getracht de zwam meer in het groot, doch niet in rein- 

 cultuur, te kweeken. Hij deed zieke larven of kevers in doozen 

 met aarde, en deed er van tijd tot tijd, naar gelang de eersten 

 stierven, levende bij. Eindelijk werden de doode dieren met 

 de aarde verpoederd, en deze besmette aarde op de velden 

 gebracht; per H.A. zou volgens hem 180 L. noodig zijn. Eenige 

 jaren later, in 1874, werd door Krassiltschik metfinancieelen 

 steun van een tiental groot-grondbezitters bij Smela in het 

 gouvernement Kieff een laboratorium gevestigd om sporen van 

 de zwam te kweeken, een sporenfabriek dus. De fabriek werkte 

 4 maanden, en produceerde in dien tijd 25 K.G. sporen. Hiervan 

 werd per H.A. 8 K.G. gebruikt, en het resultaat zou een 

 sterftecijfer van. 55— 88 °/o zijn geweest. Tengevolge van een 

 ingevallen crisis in de suiker, als gevolg van overproductie, 

 kwam de zaak echter al spoedig tot stilstand, daar men de 

 natuurlijke oorzaken, die de overproductie tegen hielden, toen 



O Als een staaltje van de verwarring, die in de kennis der systematiek 

 van deze soort van zwammen heerscht, wil ik hier even niededeelen^ 

 dat deze zelfde zwam later door Metchnikoff zelf Isaria destructor is 

 genoemd en vervolgens door Delacroix Oospora destructor (65); Pettit 

 spreekt van Isaria anisopliae (19), nog later kwam Vuillemin aan- 

 toonen, dat zij Penicillium anisopliae moet heeten (78). In den laatsten 

 tijd wordt zij echter gewoonlijk besproken onder den naam Metarrlüzium 

 anisopliae, welken naam zij aan Sorokin te danken heeft. Dat een derge- 

 lijke hutspot van namen voor een en dezelfde zwam het juist niet 

 gemakkelijk maakt om uit de literatuur wijs te worden, is duidelijk. — 



