171 



dooden ; het gras was bespat met excrementen der zieke dieren, 

 en na drie dagen was geen levend exemplaar te vinden (183). 

 Wanneer de resultaten zoo goed blijven, is dus in deze bakterie 

 een onschatbaar middel gevonden om de groote verwoestingen 

 door de sprinkhaanzwermen aangericht te voorkomen '). In Zuid- 

 Afrika (196) en op de Philippijnen (173, 190, 197) zijn de 

 proeven met Coccobacillus acridiorum evenwel mislukt; in 

 Egypte (191) ging het niet veel beter, ook in Noord-Afrika 

 (174-176, 205, 206,208,209) was het succes eerst zeer gering, 

 doch later schijnt men daar iets betere resultaten gekregen te 

 hebben, evenals in Honduras (195). In Europa zijn in Dalmatië 

 (192), voorloopig met succes, proeven met deze Coccobacillus 

 genomen, in Canada (211) en Noord-Caucasië (178, 207) daaren- 

 tegen stelde de bakterie teleur. Het succes is nog al afhan- 

 kelijk van het klimaat, verder van den ouderdom der sprink- 

 hanen (ouden worden minder gemakkelijk besmet en sterven 

 minder spoedig) en vooral van de soort. Niet alleen zijn de 

 levenswijze en de gewoonten der sprinkhanen, nl. de kanniba- 

 listische neigingen, van beteekenis, maar ook is niet iedere stam 

 van Coccobacillus acridiorum voor iedere sprinkhaansoort ge- 

 schikt. Het schijnt echter mogelijk te zijn voor elke sprinkhaan- 

 soort een variëteit van Coccobacillus acridiorum te kweeken, 

 die voor de speciale soort sterk pathogeen is (184). 



Zooals ik reeds zeide, heeft men sedert 1911 meerdere 

 Coccobacillen gevonden, die de dood van insecten veroorzaken, 

 o.a. bij de beerrups Arctia caja, bij de zijderups, den bastaard- 

 satijnvlinder, bij meikevers, krekels en aardvlooien en zelfs bij 

 kikkers. Door de Franschen is veel in deze richting gewerkt 



O Toen dit artikel zich bij den drukker bevond, kwam juist een 

 courantenbericht mededeelen, dat deze bestrijdingswijze in Argentinië als 

 ongeveer mislukt werd beschouwd. (N. Rtt.'sche Crt. van 26 10 1916, avond- 

 blad). Nog later vond ik in de phytopathologische literatuur een rapport 

 (194), dat dit vrijwel bevestigt. 



