ORCHIDEEËX, 

 {Vervolg.) 



Tor de fraaist bloeiende vollegronds orchideeën moet zonder 

 twijfel PJatanthera Snsannae Liudl. (PI. IV, Fig. 18) met 

 hiüir groote, wasachtig witte bloemen gerekend worden, welke 

 soort behoort tot de groep der Gi/nniadeniede. Zij heeft, even- 

 als hare kleinere Europeesche verwanten, ronde worrelknoUen. 

 welke bij de Indische soort zoo groot zijn als stuiters: elke 

 knol draagt aan zijn top een knop, waaruit zich een enkel- 

 voudige, blad- en bloemdragende stengel ontwikkelt, en wel 

 ten koste van het in den knol opeeugehoopte reservevoedsel. 

 De knol wordt dus uitgezogen en sterft af, echter niet. voor 

 dat er gedurende den groeitijd naast den ouden, een nieuwe 

 knol gevormd is, die met behulp der bladeren van den ouden 

 stengel met voedingsstoffen gevuld wordt. Xa den bloei en 

 de rijping der vruchten sterft de oude stengel geheel, en de 

 nieuwe knol met den daarbij behoorenden knop blijft in den 

 bodem over, om, na den rusttijd, weer tot eene bloemdragende 

 plant uit te groeien. 



De stevige, rechtopstaande stengel wordt ongeveer 8 d. 31. 

 hoog en draagt aan den voet een aantal vi'ij korte, langwerpige, 

 ongesteelde bladeren met stengelomvattende scheeden; deze 

 bladeren worden naar boven toe kleiner en gaan eindelijk in 

 de schutbladeren over. waarvan de hoogste de niet talrijke, 

 meestal 4 rot 6, tot een tros bijeen staande bloemen in hun 

 oksels dragen. De dwarse doorsnede daarvan is bijna 6 c. M. : 

 het middelste kelkblad is ongeveer rond en wit gekleurd 

 behalve een meer roomkleui-igen band over het midden; de zij - 

 delingsche kelkbladeren hebben eene langwerpige gedaante en 



