— 12 — 



• staan dicht bij hot middelste schuin naar boven, terwijl zij 

 geheel roomkleurig zijn. De bloembladeren zijn zoo klein, 

 dat zij zonder nauwkeurig onderzoek stellig aan de aandacht 

 ontsnappen; zij zijn slechts vertegenwoordigd door een nog geen 

 centimeter lang, dun, wit draadje. Zooveel te grooter en sier- 

 lijker gevormd is daarentegen het labellum, waarvan de breedte 

 bijna die der geheele bloem evenaart. Het is diep driedeelig; 

 de zijlobben, die zich aan weerszijden uitspreiden, verbreeden 

 zich uit eenen smallen voet naar den top wigvormig en zijn 

 daar in talrijke, ongelijke, smalle en spitse slippen verdeeld; 

 de recht naar voren gerichte middenslip is smal lancetvormig, 

 met naar achter omgebogen zijranden. 



Alle drie slippen zijn zuiver wit. Aan den voet is de lip 

 voorzien van cene dunne, licht groene spoor, die de aanzien- 

 lijke lengte van 15 c. M. bereikt en eene eenigszins spiraal- 

 vormige bocht vertoont. De stempelzuil en de helmknop 

 zijn zeer breed; eigenaardig is het, dat nu de beide stuif- 

 meelklompjcs, die elk eene eigen klecfmassa hebben, zeer ver 

 van elkaar verwijderd staan, ieder aan céne zijde der zuil. 

 Door de grootte dezer stuifmeelklompjes kan men den 

 bouw ervan gemakkelijk nagaan; heeft men ze op de 

 vroeger aangegeven wijze te voorschijn gebracht, dan ziet men, 

 dat de eigenlijke stuifmeelmassa uit een groot aantal korrel- 

 tjes bestaat, welke samen een langwerpig geheel vormen; dit 

 wordt gedragen door een geelachtig, doorzichtig steeltje, dat 

 zelf weer op de witte kleefmassa rust. 



Overdag zijn de bloemen bijna reukeloos, maar tegen den 

 avond beginnen zijn een sterken, op eenigen afstand niet on- 

 aangenamen geur te verspreiden, waardoor nachtinsecten naar 

 de bloemen gelokt worden in de verwachting van een goeden 

 buit, in den vorm van honig. In ruil daarvoor moeten zij der 

 plant den dienst bewijzen, het stuifmeel der eene bloem naar 

 den stempel eener andere over te brengen en zoo bevruchting 

 te veroorzaken ; let men op de zeer lange, dunne spoor, die 

 aan haar top den honig bevat, dan volgt daar als van zelf 

 uit, dat de insecten, die de bloem ter wille daarvan zullen 



