— 21 — 



seld waren. Het schijnt mij nu echter waarschijnlijker, dat 

 Blume zich toen vergist heeft, en dat hij n. 1. de algemeen 

 voorkomende Dadap voor de beschreven Enjthvina Indica 

 Willd. heeft gehouden, terwijl hij de gekweekte, uit Mauritius 

 stammende soort, als eene nieuwe heeft vermeld. Ik word 

 daartoe geleid door den naam van de tweede soort. Hasskarl 

 beschrijft de zaad huid van zijn Hijyaphorus subumlrans als 

 lederachtig (coriacea), die van zijn Enjthrnia Uthosperma d. i. 

 dus die van de Eri/thrhia Indica Willd. als lederachtig- 

 beenachtig (coriacea-ossea). Ik kan dat in het materiaal van 

 's Rijks Herbarium niet nazien, doch geloof dat het niet moei- 

 lijk zal zijn voor iedereen, die zich in Indië met de Flora bezig 

 houdt om deze opgave te controleeren. Derhalve moet de naam 

 E. lithosperma BI., die niets anders mag zijn dan een synoniem 

 van E. Indica Willd., vervallen. Welke naam moet er nu voor 

 in de plaats treden? Erijfhrina secundifiora Brof. is volgens 

 Hasskarl's opgave en zijne beschrijving eene geheel andere soort. 

 De soort dient dus op nieuw gedoopt te worden, en ik meen 

 dat er geen betere naam voor te geven is dan Enjthrina Hy- 

 paphorus. Op die wijze wordt primo het karakter aangeduid, waar- 

 door de soort van de overige Erythrina's verschilt, want de 

 naam komt van 'j-o (hypo) van onderen en ayopo,- (aphoros) 

 onvruchtbaar en secundo, één der door Hasskarl gegeven 

 geslachtsnamen in eere gehouden, waarvan er reeds zoovele 

 moesten verdwijnen, terwijl ten slotte die naam in een aantal 

 boeken overgenomen, aan velen wel bekend is. Werkelijk 

 past dus de naam beter op het zaad der ingevoerde soort. 



Leiden, 25 Dec. 1893. 



J. G. BOERLAGE. 



