— 70 — 



karakter. Het inwendige weefsel van den rietstengel wordt 

 eerst rood, ten slotte bruin en blijft vochtig, de vaatbundels 

 worden donkerder rood gekleurd dan het omliggende weefsel, 

 terwijl men overal schimmeldraden vindt in het roode ge- 

 deelte. Na eenigen tijd krijgt het riet een overrijp uiterlijk, 

 en door fijne spleten breken de sporendragers naar buiten door. 

 De ovale, heldere sporen zijn 6 bij 25 mikron groot, aan den 

 top van on vertakte, donkerbruine dragers gezeten. Deze ziekte 

 richt soms veel schade aan door het vroegtijdig afsterven van 

 het riet en treedt vooral op bij reeds zwakke rietplanten. 



Als algemeene bestrijdingsmaatregel wordt sterk aanbevolen 

 steeds zoowel de getroste bladeren als alle afval te verbranden, 

 een maatregel, die nooit kan schaden en alleen nut kan aan- 

 brengen. 



Ten slotte wordt melding gemaakt van een groot aantal 

 Nematoden, door den schrijver in den bodem nabij rietwortels 

 gevonden, zonder echter deze bepaalde soorten als scha- 

 delijk te kenmerken. De meeste soorten worden duidelijk onder 

 opgave van afmetingen beschreven, wat nauwkeurigheid betreft, 

 munt dit gedeelte van het artikel van Dr. Cobb verre uit 

 boven de zooeven behandelde cryptogamische ziekten; laten 

 wij hopen, dat binnen niet te lang tijdbestek ook doze belang- 

 rijke parasieten de noodige aandacht mogen waardig gerekend 

 worden. 



Dk. van Breda de Haan. 



