— 91 — 



van de Kei-eilanden zeer aan re bevelen, niet wegens gekleurde 

 bladeren, die bij bedoelde soort geheel groen zijn. maar om 

 de mooie, donker paarsblauw gekleurde bloempjes, die in lange 

 trossen vereenigd zijn en rijkelijk voortgebracht worden. Het 

 is eene éénjarige plant, die door zaad voortgekweekt moet 

 worden. 



Gardenia radkans {Euhiaceae) is zeer na verwant aan G. 

 fiorida, de algemeen bekende kemhang Jiafja piring. Het is 

 een klein heestertje, dar slechts enkele decimeters hoog wordt 

 en den bodem, waar het geplant is, spoedig aan het oog ont- 

 trekt door de dicht bijeen staande takjes en blaadjes. De 

 laatste zijn klein, lancetvormig. glinmend donkergroen ; de 

 bloemen gelijken veel op die der katja piring, zijn half dub- 

 bel, wit en welriekend. Yroeger stond de plant alleen in den 

 tuin bij de andere Ritbiaceae op eene schaduwachtige plaats, 

 waar zij slechts zeer zelden bloeide; later werd zij ook over- 

 gebracht naar de afdeeling der kruidachtige en kleine heester- 

 achtige gewassen, waar zij zich in de volle zon veel beter ont- 

 wikkelde en nu met bloemknoppen overdekt is. Indien er 

 daarvan eenige tegelijk open zijn, zal het zeker een fraai 

 gezicht opleveren. Maar ook al heeft de bloei niet gelijktijdig 

 plaats, de plant is toch in elk geval zeer geschikt om er bloemen 

 van te snijden. Deze uit Japan afkomstige plant kan door stek- 

 ken vermeerderd worden. 



Gardenia radicans var fol. varieg is eene witbont bladerige 

 verscheidenheid der vorige. Zij schijnt in de zon standvastig 

 zoo gekleurd te zijn, hetgeen in de schaduw niet het geval is. 

 Mocht de plant toch geheel groene takken vormen, dan moeten 

 die terstond verwijderd worden. 



Ook onder de Begon ia' s is er eene, die zich uitstekend leent 

 tot het maken van perken in de volle zon. n. 1. Begonia glabra. 

 Vooral in de bergstreken is ze prachtig, doch ook in de warm- 

 te gedijt de plant zeer goed. De vleezige stengels dragen 

 groote, lichtgroene, sappige bladeren, in wier oksels de groote 

 bloemtuilen staan, die door hun lange stelen flink tusschen de 

 bladeren te voorschijn komen. De bloemen op zich zelf zijn 



