— 116 — 



plantkundigen, hierop afgaande en te weinig notitie nemende 

 van hout en schors, voorstelden den ouden naam te doen ver- 

 vallen en daarvoor leucoxijlon in de plaats te stellen. Later 

 is de dwaling ingezien, en nu is weer E. leucoxijlon de gom- 

 boom en E. sidn'oxijlon de ironbark. 



Ook dit hout wordt verschillend beoordeeld. In het algemeen 

 verslag van de tentoonstelling te Svdney van 1879 komt er 

 het volgende over voor : de boom heeft een zuiver rechten stam, 

 staat als timmerhout hoog aangeschreven wegens de sterkte 

 en de duurzaamheid, het wordt gebruikt voor groote balken 

 in pakhuizen, voor zware vrachtwagens, voor dwarsliggers op 

 de spoorbanen, voor brugpijlers enz. Het gemiddeld gewicht 

 is 75 a 78 Eng. ponden per kubieke voet als het versch is, 

 in de eerste twee jaar verliest het door droging 5 a 6 Eng. 

 ponden. 



De heer Postlethwaite zegt: de roode ironbark heeft van 

 alle soorten het donkerst gekleurde hout, dat zeer sterk is en 

 vooral voor werken in de open lucht gebruikt wordt, de boom 

 groeit tot 100 vt. hoogte en heeft dan 2 vt. diameter. 



Nog een andere verslaggever oordeelt er minder gunstig 

 over ; de Heer Martin zegt : het hout is zacht en heeft eene roode 

 kleur, binnenshuis is het goed, maar in de open lucht houdt 

 het het lang niet zoo goed uit als de eerstgenoemde ironbark. 



AV. 



