TABAKSZAAD EN HET KWEEKEN VAN 

 PLANTJES DAARUIT. 



In het onder volgende tijdschrift komen eenige onderzoekingen 

 voor over bovenstaand onderwerp, die resultaten geven, die voor 

 velen geheel nieuw en onverwacht zijn en voor de practijk wel 

 eenige waarde schijnen te hebben. 



In de eerste plaats toonen de proefnemers — de heeren Beinling 

 en Behrens - het nadeel van het weeken der zaden; gewoonlijk 

 worden deze bij de tabakscultuur in Europa gedurende een dag 

 in lauw water geweekt en daarna in een zakje gehangen om ze 

 niet al te nat te zaaien. Deze methode heeft eene verzwakkende 

 werking op de uit dit zaad gekweekte plantjes, daar het zaad, dat 

 al niet rijk aan aschbestanddeelen is, door genoemde bewerking 

 nog 1/4 hiervan verliest, en dat juist dit verlies in hoofdzaak uit 

 kali bestaat. 



Verder dringen de onderzoekers er op aan, de rijpe zaden niet 

 dadelijk te oogsten maar ze nog aan den stam te laten narijpen. 

 Hierdoor worden de zaden zwaarder en geven het aanzijn aan 

 krachtiger planten. Onderzoekingen of zaden, die aan den top of 

 wat lager groeiende zwaarder waren, gaven geen afdoende resul- 

 taten; nu eens wonnen deze het en dan weder gene. 



Ook over den groei na het verspenen der jonge zaailingen 

 werden onderzoekingen ingesteld. De verspeende plantjes groeiden 

 beter, zagen er krachtiger uit, de stengel was korter en de bladeren 

 breed en vlak uitgespreid. De niet verspeende plantjes daaren- 

 tegen zagen er tengevolge van den dichten stand bleeker uit, de 

 stengel is ten nadeele zijner stevigheid sterk verlengd, de bladeren 

 zijn lang gesteeld maar kleiner en vooral smaller. Niettegenstaande 

 dit alles werden de verspeende plantjes later door de niet ver- 

 speende in groei overtroffen. De oorzaak van dit op het eerste 

 gezicht vreemde verschijnsel moet gezocht worden in het wortel- 

 systeem, dat bij de verspeende plantjes zeer oppervlakkig ontwik- 

 keld was, terwijl het bij de niet verspeende veel meer in de diepte 



