— 130 — 



het grijze echtpaar vaak verscheen, en ieder den opge wekten, 

 ouden geleerde met zijne wakkere echtgenoote gaarne hulde 

 bracht. Ook in ]N"ederland zag mon hem nu en dan bij zulke 

 gelegenheden, en kan men zeggen, dat hij daar even thuis was 

 als een landgenoot. Trouwens geen wonder ! Jaren lang had 

 Hasskarl in Nederlandschen dienst gearbeid. Sommige zijner 

 werken zijn in de N'ederlandsche taal geschreven. Hij heeft met 

 Nederlanders deel gehad aan de uitgave van werken, voor de 

 IS'ederlandsche Koloniën van hoog belang, en boven alles, zijne 

 vrouw was eene Hollandsche, zoodat zijn huis te Cleve, op de grens 

 van ons land gelegen, geheel was ingericht naar Hollandsche 

 gewoonte. Lang was dat huis ook het middelpunt van een 

 kring van Hollanders, die óf des zomers in de schoone omge- 

 ving der stad hun vacanties kwamen doorbrengen, of evenals 

 Hasskarl, na afgeloopen diensttijd, daar hun rust genoten. Die 

 rust van Hasskarl stelle men zich evenwel niet als een (Jolce 

 f ar niente voor. Integendeel, zijn zinspreuk: nunquam ofiosuf!^ 

 heeft hij nooit verloochend. Hij heeft gewerkt, zoolang zijn 

 oogen konden zien en zijne hand de pen kon voeren. Wel is 

 waar kwamen in de laatste twintig jaar geen geschriften van 

 zijne hand onder de oogen van het publiek, doch de kracht 

 van zijn geest was lang daarna bewaard gebleven. Dat bewijst 

 ons de arbeid, door hem in zjja Herbarium verricht, een arbeid, 

 dien hij eerst neerlegde, toen de ouderdom hem dwong dien te 

 staken. Toen moest hij de rust nemen, die hij zich in zijn 

 geheele leven niet had gegund. Hij had die echter wel ver- 

 diend. Geboren te Kassei den 6^° December van het jaar 1811, 

 werd hij op zijn 15^ jaar aan den botanischen tuin te Bonn 

 geplaatst, om tot tuinier opgeleid te worden. Het was daar, 

 dat hij begon met zijne studiën in de botanie, die afgebrokr'n 

 werden door zijn diensttijd in het leger, die van 1831 tot 

 1833 duurde. Ka afloop daarvan werd hij assistent van den 

 Gartendirector Weihe te Dusseldorff", wien hij ook als demon- 

 strator bij zijne botanische voorlezingen ter zijde stond, terwijl 

 hij tevens privaatlessen gaf in dé cryptogamen-kimde. Toen 

 hij in 1831 dit onderwijs wilde uitbreiden, verloor hij zijne 



