— 139 — 



aanbieden, doch alles wat aan de plant waar te nemen was, 

 werd door hem onderzocht en beschreven. Wij vinden daarin 

 o. a. veelal s:e2:evens omtrent de anatomie van den stensrel 

 den bouw der haren, die dezen bedekken, den vorm der huid- 

 mondjes, den stand der blaadjes in den slaaptoestand, den vorm 

 en den bouw van het stuifmeel en een aantal andere kenmerken, 

 die men vooral toen niet in de plantenbeschrij vingen aantrof. 

 Zooals gezegd is verscheen dit werk in 1847, dus onmiddellijk 

 na HasskarFs terugkeer. Hij beklaagt zich daarin, dat hij zijn 

 Herbarium niet had kunnen medenemen, en zeker moet het 

 hem hard gevallen zijn. de noodzakebjke materialen tot staving 

 van de juistheid zijner waarnemingen in Indië te hebben moeten 

 achterlaten, waar op dat oogenblik ten minste niemand was, die 

 zijne taak op zich zou nemen. Als zijn opvolger toch werd 

 geen nieuwe botanicus benoemd. Wel was er op Java een 

 man, die de geschiktheid bezat om in zijne richting voort te 

 werken, n.1. de Zwitser H Zollinger, daar deze reeds ver- 

 scheidene botanische reizen op Java had gedaan en ook een 

 5-tal maanden aan den Plantentuin had gewerkt, doch het 

 schijnt, dat het dezen ontbrak aan bescherming van hooger- 

 hand. De betrekking van a«sistent-hortulanu.s werd nu ge- 

 geven aan een ongeschikt en onbeduidend persoon, Gesker 

 genaamd, die op grond van een vonnis wegens manslag reeds 

 in 1849 werd onrslagen. In de regeering mag het echter niet 

 afgekeurd worden, dat zij het voor den tuin verzamelde materiaal 

 daar wilde behouden, nadat door Diard zoo nadrukkelijk 

 gevNczen was op het belang van het bezit van een Herbarium, 

 en nadat daarvoor een gebouw in den tuin was gezet. 



In de eerste jaren, die nu volgden, had Ha^skarl een moeilijken 

 tijd. Hij was inmiddels te Dusseldorf voor de tweede maal 

 gehuwd en had nu een gezin te onderhouden, hoofdzakelijk met 

 hetgeen zijn lette -kundigen arbeid hem opbracht, daar hij geen 

 aanspraak kon hebben op een pensioen van de Nederlandsche 

 Regeering. Als men nagaat, hoe gering de geldelijke belooning 

 is, die letterkundige- en vertaalarbeid oplevert, verbaast men 

 er zich over, hoe Hasskarl zich door zijn moeilijkheden kon 



