— 308 — 



In 1876/77 werd dit terrein met Eucalypfen (vooral 

 E. glohulus) en kina's (vooral Cinchona calisnya en C. suc- 

 ciruhra) in afwisselende rijen beplant. Blijkens het jaar- 

 verslag over 1887 van houtvester G. de Graaf moest 

 deze reboisatie — met het oog op grondverbetering — in 1880^ 

 toen laatstgemelde houtvester de leiding der werkzaamheden in 

 het boschdistrict Këdoe c. a. in handen nam, als bijna mislukt 

 beschouwd worden. Sedert dat jaar werden in Sigaplök tot 

 1884 houtsoorten bijgeplant, welke blijkens de opgedane 

 ondervinding aldaar groeien konden, zooals Mijrica javanica^ 

 Alhizzia wohiccana ^ iJoiionaea^ Symplocos, Cinnamomum^ 

 SSchima enz. 



Volgens de bovenvermelde inlanders was de grasgroei in 

 1880, toen de houtvester G. de Graaf met E. Tobi de reboisatie 

 met meer geschikte boomsoorten aanving, hoegenaamd niet ver- 

 minderd, en was Sigaplök nog eene graswildernis met harden 

 ki'okosbodem, waarin behalve de kwijnende Kwa^s en Enca- 

 lypten nog hier en daar halfdoode koffieboonien, koffiestronken 

 en een enkele djeroekboom stonden. 



Behalve Myrica javatiica^ Scliima Norovhoe en een aantal 

 andere Javaansehe boomsoorten werd \oor?A Alhizzia moluccana 

 voor het beplanten der slechtst geslaagde plekken gebezigd. 



Toen ik daarentegen de reboisatie Sigaplök in November 

 1891 bezocht, bevond zich daar een fraai, dicht, ruim 15 — 25 M. 

 hoog bosch, waarin de grasgroei bijna overal geheel ver- 

 dwenen was, en waarin een groot aantal spontaan opgescho- 

 ten boomen, heesters en slingerplanten den bodem met zulk 

 een dicht kleed bedekten, dat men een kapmes moest bezigen 

 om door de cultuur te loopen. 



De grond was aan de oppervlakte bijna overal zóó opvallend 

 losser en beter geworden, dat de inlanders, die mij vergezelden, 

 en die in 1880 bij de ontginning en beplanting waren tegen- 

 woordig geweest, er over uit waren. — Van eene eigenlijke 

 humuslaag was wel is waar slechts op enkele plekken sprake, en 

 ook daar was die nauwelijks één cM. dik. Overal was evenwel 

 de steenachtige „krokos" laag eenige centimeters diep geheel 



