OTER DAUW. 



Er zijn verschijnselen in de natuur, die wij da;?elijks kunnen 

 waarnemen, en die wij yreemd genoeg niet heel duidelijk kun- 

 nen verklaren, of waar we ons by eene verklarin? neerleggen, 

 die lang niet altijd steekhoudend is. Een dergelijk verschijnsel 

 is de dauw, en dat de menschen reeds in de vroege oudheid 

 er eene verklaring voor traehnen te vinden bewijst Aristoteles, 

 die verklaarde, dat dauw eene soort regen was, die uit de 

 lucht kwam. De natuuronderzoekers uit de 17* en uit de 

 eerste helft der 18" eeuw meenden, dat de dauw uit den bodem 

 afkomstig was. In het midden der 18" eeuw verkondigden 

 van ^Nlusschenbroek en Le Ray echter reeds, dat zoowel de 

 lucht als de bodem aan de vorming van dauw deel namen. 

 Hiermede zal wel zoowat het ware gezegd zijn. De eigenlijke 

 oorzaak der dauwvorming werd eerst later door Wells en 

 anderen in 1818 opgehelderd; over de hoeveelheden water, die 

 aan de lucht en aan den bodem ontnomen worden, bestaat 

 zelfs uu nog geen duidelijke voorstelling. 



In de „Forschungen. d. Agrik. Phys. XT Bd."' komt van 

 E. Wollny een opstel over dit onderwerp voor met vermel- 

 ding van een aantal proeven, waaruit ik hier een en ander 

 voor de lezers van dit tijdschrift ontleen. 



De oorzaak der dauwvorming is, zooals men weet, dat door 

 de nachtelijke uitstraling van warmte de voorwerpen onder 

 het z. g. dauwpunt afkoelen, verder heeft men bevonden, dat 

 bij heldere, stille nachten de lucht in de nabijheid van den 

 bodem meer afkoelt dan in de hoogere luchtlagen ; dat verschil 

 bedraiigt soms 5 a 6» C. Het is nu echter de vraag, of de 

 onderste luchtlaag den waterdamp, die zich als dauw afzet, 

 geheel of voor een ^root deel aan die hoogere luchtlaoren 



