— 324 — 



ontneemt, of dat ook de bodem, zooals Gersten in 1733 ver- 

 klaarde, het grootste deel levert. Latere onderzoekers, met 

 name Stockbridge in 1880 en Aitken in 1885, kwamen op 

 grond van talrijke proeven tot de overtuiging, dat de dauw 

 uitsluitend of ten minste grootendeels door uit den bodem 

 opstij genden waterdamp gevormd wordt, ook Wollny deelt 

 verscheidene proeven mede, waardoor die overtuiging versterkt 

 wordt. 



Op een voor zijne onderzoekingen speciaal aangelegd proef- 

 veld constateerde hij de volgende feiten: 



lp. Dat er lang niet evenveel dauw op planten van dezelfde 

 soort komt, dat een gedeelte van het proefveld zwaar bedauwd 

 was, terwijl op een ander deel geen spoor van dauw te vin- 

 den was. 



2^. Een zinken bak, waarin haverplanteii stonden, was 

 geplaatst midden in het proefveld, beplant met haverplanten 

 van denzelfden leeftijd, de planten in den bak waren sterk 

 bedauwd, terwijl op die van het proefveld geen of zeer weinig 

 dauw viel te constateer en. 



3^ Yan grassen in kisten geplant en in verschillende hel- 

 lingen naar het zuiden geplaatst, waren de planten in de kisten, 

 die op de sterkste helling stonden, het minst bedauwd. 



4*. Gras dat pas gemaaid was, werd sterker bedauwd dan 

 hetgeen was blijven staan. 



5". Op een pas uitgezaaid grasveld werd meer dauw op de 

 planten waargenomen dan op eene lang bestaande grasvlakte. 



Deze feiten kunnen moeielijk verklaard worden, indien men 

 aanneemt, dat de dauw uit den waterdamp der lucht gecon- 

 denseerd wordt. Zij worden echter duidelijk, indien we de 

 vochtigheid van den bodem ook in aanmerking nemen. 



Bij de onder 1 vermelde dauwverdeeling valt up te merken, 

 dat de dauw op die planten van hét veld wegbleef, die den 

 geheelen dag in de zon gestaan liadden, terwijl beschaduwde 

 planten alle min of meer bedauwd waren. Het is duidelijk 

 genoeg, dat planten in de schaduw niet zooveel water ver- 

 dampen als die den geheelen dag in de zon staan, zoodat 



