• — 328 — 



De proeven werden genomen met erwten, soyaboonen, die 

 deels uit kleine, deels uit groote zaden geteeld werden en daar- 

 door ook verschil in groeikracht vertoonden, met bemeste en 

 onbemeste planten der soyaboon en van boekweit met op ver- 

 schillende tijden uitgezaaide planten derzelfde soort, met het 

 ijler uitzaaien van boekweit en soyaboonen. 



De resultaten dezer proeven bewezen met weinig uitzonde- 

 ringen, dat de hoeveelheid dauw te grooter is, naarmate de 

 planten krachtiger ontwikkeld zijn, en hoe dichter zij bij elkander 

 staan. Deze regel is echter slechts bij voldoende vochtigheid 

 van den grond geldig, want bij langdurige droogte zouden de 

 krachtig groeiende en dicht bij elkaar staande planten zooveel 

 vocht aan den bodem ontnemen, dat hij ten laatste droog 

 werd en juist het omgekeerde van bovengenoemde regel kunnen 

 geschieden. 



Zooveel is uit de proeven gebleken, dat de op de planten 

 afgezette dauw, deels van direct uit den grond komende water- 

 damp ontstaat, deels van het water, dat door de plantenwortels 

 opgenomen wordt, in de bladeren komt, de laatste in den vorm 

 van waterdarap verlaat en door afkoeling zich als water afzet. 



Schrijver wil echter niet tegenspreken, dat er zich onder 

 bepaalde omstandigheden gevallen kunien voordoen, waarin de 

 lucht boven de planten zich zoo sterk kan afkoelen, dat zich 

 water in vloeibaren vorm afzet. Hij houdt het echter voor 

 quaestieus, of dit niet als een vorm van mist of nevel opgevat 

 moet worden, die niets met den dauw gemeen hebben, daar 

 deze zich hij helder weer bij volkomen doorzichtigheid der 

 lucht vormt. JSTiet altijd is de vochtigheid, die men 's morgens 

 op planten en levenlooze voorwerpen vindt, van dauw afkomstig. 



Verdere proeven nam schrijver met de vorming van dauw 

 op levenlooze voorwerpen; hij vergeleek de dauwvorming op 

 een kalen en een met klaver begroeiden grond. Hieruit bleek, 

 dat er zich op de klaver veel meer dauw vormde dan op den kalen 

 bodem, hetgeen verklaard moet worden uit het feit, dat de uit- 

 straling van de oppervlakte en het afgeven van water uit een 

 naakten bodem veel geringer is dan uit een begroeid terrein. 



