— 334 — 



Ipom,oea Ml Sw. die hier overal geplant wordt en meer bekend 

 staat als de blauwe convolvulus. Deze klimplant is overblijvend 

 en wordt door uitloopers en stekken voortgeplant, zij draagt liier 

 nooit zaden. Dr. Burck wijt de schuld hiervan aan de z. g. 

 koembangs, houtboorders. Deze groote hommels, die op de honig 

 uit de Ipomoea bloemen azen, zouden als zij op de gewone wijze 

 in de bloem kropen en dan met haar snuit de honig uit den 

 bodem der bloem haalden, het stuifmeel der eene bloem op den 

 stamper van eene andere overbrengen. Zij vinden het echter 

 gemakkelijker eenvoudig onder in de bloem in de nabijheid der 

 honig-klieren eene kleine scheur te maken en zoodoende de honig 

 er uit te halen. Zij blijven dan buiten aanraking met de meel- 

 draden en stampers en werken de bevruchting niet in de hand ; 

 aan de talrijke afgevallen bloemen kan men de scheur gemak- 

 kelijk ontdekken. Het is natuurlijk, zegt Dr. Burck, dat eene 

 dergelijke plantensoort ten doode is opgeschreven, althans in 

 streken waar bijen voorkomen, die deze gewoonte hebben 

 aangenomen. Er zijn andere planten, waarbij de bijen hetzelfde 

 doen, o. a. verschillende Fagraea's, die ook in hunne bevruch- 

 ting van bijen afhankelijk zijn; ook deze bloemen trachten zij 

 aan te boren om zich zoodoende op clandestiene wijze van den 

 nectar meester te maken. Er zijn echter eenige soorten 

 Fagraea's, waarbij de bijen het niet doen maar op de gewone wijze 

 in de bloem kruipen en zoodoende de bevruchting bevorderen. 

 De oorzaak van dit verschijnsel is, dat de boorplek zorgvuldig 

 tegen den vijand wordt verdedigd door een aantal mieren, die 

 op den kelk der bloem worden gelokt door eenige daar ter 

 plaatse voorkomende honig afscheidende organen. Bij elke 

 poging van de bij om gemakshalve de kroon te perfareeren, 

 loopt zij groot gevaar om door de mieren te worden aangegrepen, 

 en de zeer gemotiveerde vrees om zich met afgebeten snuit of 

 pooten uit den strijd te moeten terugtrekken, dwingt haar om op 

 normale wijze de bloem binnen te dringen en daardoor bij te 

 dragen tot de bevruchting. 



Een andere zeer interessante Catalogus is die van F. Sander & Co. 

 te St. Albans, Engeland, op het oogenblik de grootste Orchi- 



