— 366 — 



nog driejarige (v) genoemd. Met het 4 voor overblijvende planten 

 is men zeer vrijgevig, toch zijn alle planten die langer dan 2 of 3 

 jaar leven nog lang niet altijd overblijvend, er zijn 4, 5, 6 en 7 

 jarige planten. Een groot aantal dezer planten wordt door scheu- 

 ren vermeerderd, aan vele is hiervan geen nadeeligen invloed te 

 bemerken, er zijn er daarentegen ook waaraan door deze vermeer- 

 deringswij ze levensmoeheid valt te constateeren. Ik zon er hier 

 verscheidene kunnen noemen, waarop dit van toepassing is. Zeer 

 sterk bemerkt men het bij sommige Alpenplanten, zoo b.v. Achilla 

 moschata, de uit zaad geteelde planten gedijen onder verschillende 

 omstandigheden zeer goed, worden zij echter door deeling verme- 

 nigvuldigd, dan worden zij zwakker, tot zij in 't laatst kwijnen en 

 er niets anders aan te doen is dan ze weer door zaden voort te 

 planten. 



De vermeerdering door enten, oculeeren en aanverwante metho- 

 den is wel is waar ook eene ongeslachtelijke voortplanting, maar 

 is toch zeer verschillend van stekken, tjankokkan en dergelijke. 

 Het is een gezamelijk leven; daar de onderstam altijd zooveel 

 mogelijk van eene krachtige soort genomen wordt, kan die het 

 zwakkere Individu, dat er op geënt wordt, krachtiger maken. Maar 

 bij de veredelde soorten wordt altijd de ent weer van geënte boomen 

 genomen; dat zulks ook niet altijd kan duren bewijzen verscheidene 

 geënte vruchtboomen, die zwakker worden. 



De kunst van het enten is zeer oud, men beweert, dat de oude 

 Romeinen deze kunst reeds verstonden, zeker is het, dat in de mid- 

 deleeuwen in de kloosters het enten van vruchtboomen veelvuldig 

 in praktijk gebracht werd. Als de ooftboomen zoo oud zouden 

 kunnen worden, als wel eens beweerd wordt, zouden er nog soorten 

 uit dien tijd overgebleven moeten zijn, en al de namen onzer vrucht- 

 boomen duiden op eene nieuwere origine. 



De wetenschap leert ons, dat niet slechts individuen maar ook 

 geheele geslachten kunnen degenereeren, al het aardsche is vergan- 

 kelijk, er zijn zoowel in het dieren- als in het plantenrijk geheele 

 geslachten verdwenen. Zij beginnen met zwakker te worden, zij 

 hebben geen kracht meer zich tegen hunne vijanden, in dit geval 

 schim melplanten enz. te verdedigen en gaan hun ondergang te gemoet. 



Het menschenleven is te kort om den ondergang van eene soort 

 na te gaan, ook de wetenschap der plantkunde is nog niet oud 

 genoeg om een aanzienlijk aantal dezer feiten te kunnen consta- 



