— 586 — 



deze insectenplaag paal en perk te stellen. Het meeste succes heeft 

 men nog verkregen door het verbranden van de plantendeelen, die 

 door den hoorder aangetast zijn, en waardoor dus de insecten en hun 

 broed vernietigd worden. Verder heeft Hubbard, de entomologist 

 van het Landbouw departement, eene parasiet gevonden, die van de 

 eieren van den hoorder leeft en er duizenden van verorbert; hg 

 zegt, dat zonder deze krachtdadige hulp de rietcultuur onmogelijk 

 zoude worden. 



(Bulletin of Miscellaneous Information w. 



Royal Kew Garden' s, N=. 90, 1894.) 



HET NUT DER AALTJES-ZIEKTE. 



In den derden jaargang van Teysmannia op pag. 475 komt een 

 opstel voor van Dr. Janse, over „de aaltjes-ziekte van eenige cul- 

 tuurplanten en de middelen ter harer bestrijding aangewend." Er 

 blijkt daaruit hoeveel schade door genoemde ziekte aangericht kan 

 worden. Dikwijls vertoonen zij zich in de wortels en veroorzaken dan 

 opzwellingen, terwijl de wortels hunne plichten niet meer behoorlijk 

 kunnen vervullen, dit is dikwijls het geval bij komkommers. Bij de 

 Anjelieren tasten zij de bladeren aan met hetzelfde nadeelige gevolg. 



Nu hebben de heeren P. Vuillemin en Emile Legrain eene ont- 

 dekking gedaan, waarover zij eene memorie aan de „Academie des 

 Sciences" aangeboden hebben, die aantoont, hoe dezelfde stengel- 

 aaltjes, die zooveel kwaad doen aan onze cultuurplanten, voor andere 

 planten van werkelijk nut zijn. Bij een onderzoek van de planten 

 in de Sahara vonden zij daar verschillende individuen door Hete- 

 rodera's aangetast, die hier eene vervorming van het weefsel der 

 plant te weeg brachten, die voor de plant van groot voordeel is. 



Uit hun onderzoek bleek, dat hier werkelijk weer een geval van 

 symbiose, samenleving van insecten en planten, plaats heeft tot 

 wederzydsch nut. 



Het schijnt, dat sommige vaten inplaats van langer en dikker te 

 worden, zooals zij onder gewone omstandigheden doen, door de irrigatie, 

 die de wormpjes op het weefsel uitoefenen, ontwikkelen in den vorm van 

 groote cellen, die verscheidene kernen bevatten. Het protoplasma, rijk 

 aan stikstofbevattende zelfstandigheden, maar arm aan zetmeel, bevat 



