— 593 — 



Zooals bekend is, stelllea de z.g. bladgroenkorrels, het cbloropbyll, 

 het blad onder de inwerking yan het licht in staat stoffen te assi- 

 mileeren en te verwerken, die tot den groei yan de plant dienstig 

 zijn, het ligt daarom voor de hand, dat bladeren, waarin dit blad- 

 groen grootendeels ontbreekt, bij lange na deze functies niet zoo 

 goed kunnen vervullen. Dit is dan ook de oorzaak, waarom varië- 

 teiten met witbonte bladeren niet zoo forsch groeien en veel meer 

 aan ziekte onderhevig zijn dan planten met groene bladeren. 



In wat beter toestand verkeeren de planten met geelbonte bla- 

 deren, hier ontbreekt niet, zooals bij de witbonte bladeren, in 

 sommige deelen het bladgroen geheel, maar het is met de gele 

 kleurstof vermengd, het is als het ware tusschen genoemde kleur 

 ingedrongen. Hoewel daarom deze bladeren hunne functies beter 

 kunnen vervullen, verkeeren ze toch ook niet in de gunstigste om- 

 standigheden. 



Het dichtst bij de groene komen de roodbonte bladeren, hier is 

 het chloropyll het ruimst voorhanden, zij kunnen daarom meer en 

 beter hun plicht vervullen. De roode kleurstof, het erythropyll, 

 is hier in de bladgroenkorrels verscholen, zonder dat het deze ver- 

 dringt of er een bijzonder nadeeligen invloed op uitoefent. Zij 

 weerstaan daarom de ziekteverwekkende invloeden beter en groeien 

 krachtiger. 



De oorzaak van het ontstaan van bontbladerige planten is op 

 verschillende wijzen verklaard, die verklaringen laten echter meestal 

 aan duidelijkheid veel te wenschen over. Zoo wordt het ontstaan 

 der geelbonte en witbonte bladeren vooral der laatste aan het ont- 

 breken van licht ook soms aan het ontbreken van ijzer in den 

 grond toegeschreven; terwijl het ontstaan van roodbonte bladeren 

 juist aan te veel licht toegeschreven wordt. Het bovenstaande 

 mag in vele gevallen waar zijn, het is toch niet altijd juist, want 

 er zijn veel wit- en geelbonte planten, die in het volle licht ge- 

 plaatst goed bont blijven; plaatst men ze echter in de schaduw, dan 

 krijgt men veel meer groene bladeren. 



De meeste bontbladerige planten moeten door stekken of enten 

 vermeerderd worden, daar zij van zaad gekweekt dikwijls het bon- 

 te verliezen. 



{Deutsche Gartner-Zeitung, No. 24, 1893.) w. 



