— 612 — 



Zooals wij boven zagen, bevat versche stalmest veel koolzure 

 ammonia, in ouden mest is de samenstelling eene andere. De 

 bacteriën, die vier a vijf maanden in den opgehoopten mest 

 werken, vermeerderen zich buitengewoon sterk, zij gebruiken 

 voor de ontwikkeling van haar eigen lichaam de koolzure 

 ammonia en vormen er samengesteld organische stoffen van, 

 die veel meer weerstand bieden aan de nitrificeerende bacteriën 

 van den grond, dan de koolzure ammonia. Oude, goed bereide 

 mest bevat dus het grootste gedeelte der stikstof in weinig oplos- 

 baren vorm en is daardoor beter geschikt voor lichte gronden. 



Van al de voedende deelen van den mest, werken de stikstof- 

 houdende het krachtigste op de ontwikkeling der planten, ze 

 zijn echter ook de kostbaarste en voor landbouwers, die zich 

 aanzienlijke uitgaven getroosten voor den aankoop van Chili 

 salpeter, zwavelzure ammonia en guano, is het altijd eene 

 moeielijke maar belangrijke kwestie zoo weinig mogelijk van 

 de stikstof uit den mest te verliezen. 



Bij de bereiding of de bewaring van stalmest verdwijnt een 

 deel der stikstof in den vorm van ammonia, terwijl een ander 

 deel als vrije stikstof in de lucht ontwijkt. Het eerste verlies 

 is te voorkomen, aan het tweede is weinig te doen. 



Er zijn twee middelen om de ontwijking van ammonia tegen 

 te gaan, door den mesthoop met een dun laagje fijnkorrelige 

 droge aarde te bedekken; deze grond is dan in staat de 

 ammonia vast te houden. Indien men echter door begieting 

 met de gier, welke in de meeste gevallen in voldoende hoeveel- 

 heid aanwezig is of bij gebrek hiervan met water, den mesthoop 

 zonder hem al te nat te maken, behoorlijk vochtig houdt, kan 

 er weinig ammonia ontsnappen. In een mesthoop, die voor 

 3/^ van zijn gewicht uit vochtdeelen bestaat, is geen ammonia 

 in gasvorm aanwezig. 



Het vervluchtigen dezer ammonia kan niet met te veel 

 zorg tegengegaan worden; vroeger werd het bestrooien met 

 gips of zwavelzure kalk wel in praktijk gebracht, ook 

 ijzersulphaat werd voor hetzelfde doel met den mest vermengd. 

 De bedoeling was hiermede de ammonia te binden, deze 



