BEMESTING. 



Meststoffen van mineralen oorsprong. 



Als onze cultuurplanten welig zullen groeien en groote oog- 

 sten zullen geven, is het noodzakelijk, dat al de individuen 

 derzelfde soort, die op een veld naast elkaar groeien, op ieder 

 tijdperk huns levens alle noodzakelijke voedingsbestanddeelen 

 vinden. Het magazijn, waaruit zij met hunne wortels dit voed- 

 sel halen, moet ruim voorzien zijn, niet slechts van stikstof 

 bevattende deelen en humus maar ook van anorganische stoffen. 

 Enkele dezer stoffen kunnen direct door de planten opgenomen 

 worden, het zijn voedingsstoffen even zoo goed als de nitraten 

 en de ammoniak zouten. Andere h. v. gips «zwavelzure kalk) 

 verdubbelen soms den oogst van er mede bestrooide weide- 

 velden, onderzoekt men echter de asch der erop groeiende 

 planten, dan vindt men er niet meer zwavelzuur in dan in die 

 der planten, die niet met gips bemest zijn. De plant heeft 

 dus dit zout niet opgenomen, zooals een nitraat of phosphaat ; 

 de gips is geen eigenlijke mest maar eene stof, die oplossend 

 werkt, die de in den grond aanwezige stoffen omzet in een vorm, 

 die ze voor de voeding der plant geschikt maken. 



I. 



Indien dergelijke mest goed zal werken, moet hij met den 

 grond vermengd worden, hetgeen slechts mogelijk is in poe- 

 dervorm. Men vindt in vele streken, dikwijls op geringe diepte 

 onder de oppervlakte, gesteenten, die bestaan uit een mengsel 

 van koolzure kalk en klei, die in water uit elkaar vallen en 

 door de vorst in poedervorm gebracht worden. Brengt men 

 dergelijke gesteenten op een veld, en worden ze daar vochtig, 



V 41 



