EANDEN VAN BLOEIENDE PLANTEN. 



Ia de vorige aflevering komt onder de referaten een kort 

 uittreksel voor uit eene lezing door Mejuffr. Geertruida Carelsen 

 te Berlijn gehouden. Zij sprak daar ook over het aanplanten 

 van lage bloeiende planten in de tuinen, zij zeide, dat toen in 

 het begin dezer eeuw de Engelsche tuinaanleg langzamerhand 

 veld won, men later niet goed wist wat met bedoelde gewas- 

 sen aan te vangen. 



Zooals men weet bestaat zulk een aanleg in de eerste plaats 

 uit met zorg aangelegde groote gazons, uitgebreide goed on- 

 derhouden grasvlakten, waartusschen zich zacht lijnend breede 

 wegen slingeren. In dit grasveld worden op groote afstanden 

 groepen of alleenstaande boomen geplant, er wordt nu getracht 

 deze zoo krachtig mogelijk te doen groeien, met alle ten dienste 

 staande middelen zooals grondbe werking, bemesting enz ; deze 

 boomen worden in hun natuurlijken vorm gehouden, er wordt 

 zoo min mogelijk aan gesnoeid Verder worden er heester- 

 randen of groepen geplant en aan de beplanting der grenzen 

 veel zorg besteed ; een minder fraai uitzicht wordt door het 

 planten van boomen en heesters gemaskeerd, terwijl fraaie verge- 

 zichten behouden blijven, alles is er niet alleen op ingericht 

 om den aanleg zelf sierlijk te maken maar om den tuin door 

 het maskeeren der grenzen grooter te doen schijnen dan 

 hij in werkelijkheid is, om hem met de omgeving één te doen 

 schijnen. 



Later werd deze stijl meer volmaakt, de fouten die er aan 

 kleefden, werden langzamerhand vermeden, zoo maakt men 

 tegenwoordig, waar het mogelijk is, de groote grasvelden 

 eenigszins hellend, dit geeft het terrein een heuvelachtig 



