— 700 — 



sterft de oude plant; onderdrukt men den bloei, dan worden.de planten 

 in plaats van 7, van 15 tot 20 jaar oud, de voor de vruchten 

 bestemde sappen komen dan aan de bladeren ten goede. 



In het derde jaar begint de bladoogst, die in het zevende jaar het 

 hoogste is en tot het afsterven der plant ongeveer op gelijke hoogte 

 blijft. Driemaal 's jaars neemt men van iedere plant vy f bladeren, 

 die een gewicht hebben van 2 a 3 Kg., dat is voor de acre 18.000 

 Kg. met circa 4 «o zuivere vezel. Men snijdt altijd de buitenste 

 bladeren af, een arbeider snijdt per dag ruim 2000 stuks. ledere 

 vijftig bladeren worden in een bos gebonden en op karren naar de 

 loods gebracht, waar er de vezels uit gewonnen worden. Eerst in 

 de laatste tijden gebruikt men voor dit werk machines, een wiel 

 met dwarslijsten of stompe messen neemt het bladweefsel weg 

 zonder de vezels te beschadigen. Door de inboorlingen in Midden- 

 Amerika geschiedt nog altijd de bereiding voor eigen gebruik door 

 handenarbeid. Verder wordt de vezel in de zon gedroogd en in 

 de dauw gebleekt, versch bereide vezel is zijdeachtig wit, door 

 het drogen wordt zij crèmekleurig. 



Behalve Agave rigida, die de meest in den handel gewilde 

 hennep levert, zijn er een aantal andere soorten ook zeer bruik- 

 baar, de fijnste waar leveren Agave Jacquinana, Milleri, lucida 

 Ixtli, ook Fourcroya cuhensis rekent men hierl)ij. Er heerscht daarom 

 een vrij groot verschil in de namen van het product. De alge- 

 meene naam is „Hennequen", volgens Oviedo libr. VII, uit de 

 Haiti-taal, oorspronkelijk alleen voor Agave ciil)ensis, later echter 

 op alle Agaves toegepast. Verder spreekt men nog van, Sac-qui, 

 Yash-qui, Chulul-qui en Clielem. De ruwe vezel van Yucutan 

 wordt voor het vervaardigen van koffiezakken, hangmatten, ver- 

 schillende touwwaren enz. naar de Antillen en naar Noord-Amerika 

 uitgevoerd, terwijl de op Florida verkregen vezel meest binnens- 

 lands verwerkt wordt. 



Waarschijnlijk zal de hennep-produceerende Agave, evenals 

 zoovele harer Amerikaansche landgenooten, ook later als cultuur- 

 plant in de oude wereld aangeplant worden, reeds nu heeft een 

 harer nauwste verwanten. Agave americana van vele streken aan 

 de Middellandsche zee gelegen, bezit genomen. Een Italiaansch 

 of Grieksch landschap kan men zich thans zonder Agave'' s moeielijk 

 voorstellen, en toch werden ze eerst in 1560 in Italië ingevoerd. 

 Veel der uitgebrande vlakten van Sicilië en der ontwoude gronden 



