— 702 — 

 EENE ZIEKTE IN DE PISANGS IN TRINIDAD. 



De cultuur van pisangs heeft gedurende de laatste jaren de na- 

 deelige gevolgen moeten ondervinden van eene ziekte, waarvan men 

 weinig wist. Door den Directeur van den Botanischen tuin te Tri- 

 nidad werden gedurende geruimen tijd zieke planten geobserveerd ; 

 hij meende, dat eene schimmel wel de oorzaak van de ziekte zoude 

 zijn, en zond materiaal naar Kew, van waar hij het volgende rap- 

 port ontving. 



De schimmel, die op de pisangbladeren groeit, is Marasmius 

 semiustus B. d- C, de talrijke, kleine, gele korreltjes, die in het 

 weefsel van de afstervende bladeren gevonden worden, zijn de 

 sclerotia van den fungus. Na eene rustperiode wordt de schimmel 

 door deze korreltjes vermenigvuldigd, voor dien tijd kan de fungus 

 de oksels der bladeren niet bereiken, het is daarom zaak al de af- 

 stervende deelen van zieke planten nauwkeurig te verzamelen en 

 zorgvuldig te verbranden. 



Het is nog niet uitgemaakt of de ziekte, die op verschillende 

 deelen van het eiland bestaat, aan dezelfde schimmelparasiet toe- 

 geschreven moet worden, zeker is het echter, dat wij in Trinidad 

 met eene ziekte in eene onzer voornaamste cultuurplanten te doen 

 hebben, dife wij alleen door den bovengenoemden raad op te volgen 

 misschien nog kunnen bezweren. 



(Botanical Departement Trinidad w. 



Circular No. 10, 12. 9. 94). 



KUNNEN OOK NIET LEGUMINOZEN VRIJE 

 STIKSTOF OPNEMEN? 



Nadat 't vaststond dat leguminozen slechts dan het vermogen hebben 

 om vrije stikstof uit de lucht te assimileeren, indien ze door natuur- 

 lijke of kunstmatige enting met bepaalde bacteriën wortelknolletjes 

 gevormd hebben, is het Nobbe en Hiltner gelukt te bewijzen, dat 

 ook de oliestruik (Elaeagnus) en de els (zoowel de zwarte als de 

 witte) onder dezelfde omstandigheden de stikstof uit de lucht kunnen 

 opnemen. 



Evenzoo schijnt Podocarpus (eene Conifeer) die ook wortelknolletjes 

 heeft, volgens hunne nog niet afgesloten proeven, op soortgelijke wijze 

 onafhankelijk van stikstofverbindingen in den grond te kunnen leven. 



