— 754 — 



De god der zinnelijke wereld, zegt de Hindu, is de god, die 

 bloemen tot wapen heeft, en die pijlen kunnen ondragelijke pijn 

 veroorzaken, ook al brengen ze ons slechts een schampschot. In 

 't gewonde hart, zegt de dichter der wonderschoone Cakuntala, 

 worden ze hard als diamanten punten; en als de pijl treft van 

 Venus' lieveling, zegt de dichter ^haeret letalis arundo''' (het 

 doodende riet blijft zitten). 



De sprong van liefde op nieuw leven is geen salto mortale ! 

 De Romeinsche dichters wisten 't wel : de bloem wordt leven- 

 gevei'. Juno raakt een roos aan en — ze is de aanstaande 

 moeder van Mars geworden. En denkt niet, dat dit geloof 

 „Heidensch" is. Verre vandaar! In de vrome Christelijke 

 wereld leeft het onafgebroken voort. Men kent de levens- 

 geschiedenis van de groote Descartes ? Welnu : denkt om het 

 droevig lot van den eerzamen pastoor van Loudun, Urbain 

 Grandier. De brave priester werd beschuldigd vrome Urselinen 

 betooverd te hebben door rozen over de kloostermuren te 

 hebben geworpen. We begrijpen, dat de kuische Richelieu 

 zulk een toovenaar levend liet verbranden. Maar opmerkelijk 

 is 't, dat Fransche priesters der XVII° eeuw eenstemmig denken 

 met den Brahmaan van 't Oosten wat de macht van den rozen- 

 schietenden liefdegod betreft. Ja, de roos was altijd en overal eene 

 gewijde onder de bloemen : rozen sierden in Grriekenland de 

 ingewijden in de heilige mysteriën als symbool van 't geheim, 

 dat ze moesten bewaren, en in de Germansche hal der edelen 

 hangt de roos boven den disch, waaraan de gasten zich scharen : 

 welsprekende herinnering dat 't geheim van 't vertrouwelijk 

 samenzijn niet verraden mag worden. (1) 



De bloemen, oorspronkelijk onsterfelijk ; die voorstelling vinden 

 we overal ter wereld terug en geen wonder dan, dat er overal 

 bloemfeesten ontstonden, goed beschouwd een vorm van eere- 

 dienst. Dit laatste vergat men spoedig. Het volk is zich niet bewust 

 van den oorsprong zijner gewoonten, evenmin als van dien zijner 

 geloofsbegrippen. En ondanks de trouwe moederzorg der Kerk 



(i) Vrgl. Hauck »Die Rosé als Sinnbild" in het «Album des hterari- 

 schen Vereins in Ntirnbero" 1865 S 213—228. 



