— ( ( 3 — 



DE LEYEXSKRACHT YAX ZADEX. 



Over dit onderwerp zegt de Gardeners Chronicle: Het feit. dat 

 zaden Tan onkruiden, vooral yan jaarplanten, in staat zijn hunne 

 levenskrachten gedurende een aantal jaren in den bodem te 

 bewaren, is eene aan pachters van bouwlaud welbekende omstandig- 

 heid. Tegen het diep ploegen, vooral van lichte gronden, wordt 

 dikwijls aangehaald, dat de wilde mosterd er door naar boven 

 gebracht wordt. Gedurende hoe langen tijd begraven zaden in 

 leven kunnen blijven, is niet met zekerheid bekend, doch de 

 volgende, zorgvuldig gemaakte waarneming van den heer James 

 A. Slater, te Bosingstoke is wel de aandacht waard. Vierentwintig 

 jaren geleden kocht ik dit eigendom (Bosingfield). waarvan een 

 groot gedeelte toen bouwland was, goede oogsten van graan 

 opbrengende, hoewel met veel onkruid vermengd. Het voornaamste 

 onkruid was wilde mosterd (Sinapsis artensis), roode papaver 

 (Papaver Rhoeas) en duivelkervel {Fumaria officinalis). Opgemerkt 

 moet worden dat alle drie eenjarige planren zijn. In den herfst 

 Tan dat jaar (1870) maakte ik het land tot blij venden weidegrond. 

 en dat is sedert zoo gebleven. Yan de eerste snede gras maakte 

 ik hooi. en de tweede liet ik afgrazen door schapen. Yan tijd tot 

 tijd bracht ik op het gras kunstmest, kaïnit en superphosphaat. 

 Geen der hierboven genoemde onkruidsoorten vertoonde zich ooit. 

 doch zoodra men den bodem openbreekt en grond van 6 a 8 Eng. 

 duim naar boven brengt en blootstelt aan atmospherische invloeden 

 en licht, verschijnen alle drie genoemde onkruiden in menigte, 

 vooral de wilde mosterd en de papaver. Dit gebeurde in het oog- 

 vallend, in 1893. De zaden dezer planten waren drie en twintig 

 jaren begraven geweest op eene diepte beneden levenwekkende 

 invloeden, en toch behiolden zij hunne levenskracht. Er kan geen 

 fout in de waarneming zijn, het heeft zich telkenmale weder voor- 

 gedaan. Acht jaar geleden, na zwaren vorst gevolgd door dooi. 

 toen de bovenste grondlaag zeer zacht en modderig was, moest ik 

 een zwaar geladen wagen dwars over dit weiland brengen, de 

 wielen zonken diep in den bodem en scheurden den bovengrond, 

 waarbij veel ondergrond naar bovenkwam. In het voorjaar waren 

 deze voren gevuld met wilde mosterdplanten, toen zij bloeiden zag 

 men twee evenwijdige gele linten over het land, den loop van den 

 wagen in den winter volgende. Het was een opvallend gezicht; in 



