DE ERWTENKEVER. 



Wie thans zijn vorig jaar gewonnen erwten naziet, hetzij 

 dat dit groene zijn dan wel zaaderwten van doppers, zal 

 daarbij misschien een min of meer groot aantal vinden, 

 waaraan een donkere, ronde plek te zien is. Bij nauwkeu- 

 riger beschouwing blijken zulke erwten grootendeels uit- 

 gehold. In de holte, die bij de donkere vlek door het dunne 

 zaadhuidje van de buitenwereld is afgesloten, vindt men 

 een kevertje. Waar de holte niet meer is afgesloten, is de 

 kever reeds uit de erwt naar buiten gekomen. 



We hebben hier te doen met een zaadkever van het geslacht 

 Bruchus, n.1. met Bnichuspisi L. (■=^ Bruchiis posirtmt L.), die 

 door Smits VAX Burgst „N ut- 

 tigeen schadelijke insecten" 

 als volgt wordt beschreven : 

 ,, Kevers 4—5 m.M. lang; 

 ovaal; zwart, met bruine 

 en grijswitte haartjes be- 

 dekt; het pygidium 1) wit 

 behaard en van twee groote, 

 zwarte vlekken voorzien ; 

 de vier eerste sprietleden 

 en de voorpooten zijn rood- 

 geel, behalve de dijen, welke 

 zwart zijn; de achterdijen bezitten een langen tand." 



Aldus ziet het portret van den erwtenkever er uit en 

 al zal men hem nu wellicht nog niet aanstonds op het eerste 

 gezicht herkennen, toch kan men dit bij een weinig nauw- 

 keuriger beschouwing," wel doen. 



Fig. 3. De erwtenkever, van ter zijde 

 en van boven op gezien. Daar- 

 nevens een aangetaste erwt. (Uit 

 RiTZEMA Bos, ..Ziekten en beschadigin- 

 gen der Landbouwgewassen", deel III, 

 Ie stuk. uitgave van J. B. Wolters 

 te Groningen. Cliché welwillend af- 

 gestaan door den uitgever). 



^) Het pvgidium is het laatste, zichtbare rugschild, dat dus 

 niet door deaekschilden bedekt wordt; deze zijn daarvoor te kort. 



