17 



„Pflanzenschutz nach Monaten geordnet", of ook het boven 

 reeds genoemde boek van Smits van Burgst) zijn de Bruchus- 

 larven volwassen en gaan verpoppen tegen den tijd dat 

 het zaad volgroeid is. Als de erwten of boonen rijp zijn, 

 dan zijn de poppen in kevers veranderd. De boonen- en de 

 wikkenkever kruipen vóór den winter uit het zaad, maar 

 de erwtenkever overwintert hierin en komt eerst laat in 

 het voorjaar voor den dag. Gewoonlijk zit hij nog in de 

 erwten, die worden uitgezaaid. 



Indien inderdaad de erwtenkever gedurende den winter 

 in het zaad verblijft, dan is het mogelijk hem op verschillende 

 manieren hierin te dooden of hem er uit te lokken en van 

 het zaad te scheiden, waarop ik hieronder terug kom. De 

 boonen- en de wikkenkever echter poetsen intijds de plaat en 

 kunnen dus op deze wijze niet worden bestreden. Daarom 

 is het van veel belang precies te weten, hoe de erwten- 

 kever leeft. 



Staat dit dan niet vast? Het schijnt dat dit inderdaad 

 niet geheel en al het geval is, althans de verschillende 

 beschrijvingen komen niet heelemaal overeen. Kirchner 

 bijvoorbeeld zegt, dat Bruchus pisi in den herfst uit de 

 erwten te voorschijn komt, maar uit de door hem aanbevolen 

 bestrijdingsmiddelen kan men lezen, dat dit eerst geschiedt, 

 nadat de erwten zijn geoogst en gedorscht. En de Fransche 

 speurder naar de geheimen der natuur, J. H. Fabre, vertelt 

 in een zijner verhalen zeer afwijkende dingen omtrent de 

 levenswijze van den erwtenkever. Men leze daarvoor zijn 

 artikel in het door G. H. Prinsen Geerligs vertaalde 

 boek : „Zeden en gewoonten der insecten", waaruit ik enkele 

 gedeelten ga overnemen, omdat daaruit ook nog iets meer 

 valt te leeren : 



„De mensch draagt de erwt hooge achting toe. Sedert 

 de vroegste tijden heeft hij, door een voortdurend doelmatig 

 geleide cultuur, zich beijverd haar grootere, zachtere en 

 meer gesuikerde korrels te doen voortbrengen. 



