19 



slijm aan de peul bevestigd, waarop noch de regen noch 

 de wind vat hebben." 



Zeer belangwekkend is verder de beschrijving, die Fabre 

 geeft van de lotgevallen der larfjes, welke uit de eitjes te 

 voorschijn komen. Hij schrijft dan: 



„Een klein vaal lintje verraadt de plek, waar pas een 

 larve aan het eitje is ontkropen, de opperhuid van de peul 

 is vlak bij 't overblijfsel van het eitje opgelicht en verwoest. 

 Dat is het werk van de jonggeborene, het is een onder- 

 huidsche galerij, waarin het diertje voortschrijdt, zoekende 

 naar een geschikt punt om binnen te treden. Is dit gevonden, 

 dan doorboort het wormpje, nauwelijks 1 m.M. lang, bleek, 

 doch met een zwarten helm gedekt, het omhulsel en 

 betreedt de inwendige ruimte van de peul. Het bereikt 

 de erwten en vestigt zich in de dichtstbij gelegen korrel. 

 Ik beschouw het met behulp van mijn vergrootglas, terwijl 

 het zijn nieuw domein onderzoekt. Het graaft een put, 

 loodrecht op het bolvormig oppervlak gericht. Ik zie er, 

 die ten halve afgedaald het achterlijf bewegen om zich een 

 grooter vaart te geven. Na korten tijd verdwijnt de mijn- 

 werker voor goed, hij is thans thuis." 



„De toegangsopening, die heel klein, maar te allen tijde 

 door de bruine kleur op het bleekgroene of gele fond van 

 de erwt duidelijk zichtbaar is, heeft geen vaste plaats ; men 

 treft die nagenoeg overal aan op de oppervlakte van de korrel, 

 met uitzondering echter van de onderste helft, d.w.z. dien 

 halven bol, die de verdikking van het verbindingstoompje 

 tot pool heeft. In dat gedeelte juist bevindt zich de kiem, 

 die bij het verbruik geëerbiedigd zal worden en in staat zal 

 blijven een nieuw plantje te doen ontstaan, ondanks het 

 wijde gat, dat het volwassen insect bij zijn uittreding in 

 het zaad geboord heeft. Waarom blijft dit deel onaangetast? 

 Welke beweegredenen sparen de kiem van de aange- 

 taste korrel?" 



„Herinnert men zich, dat op de peul zich steeds een veel 



