20 



grooter aantal eitjes bevindt dan er erwten daarbinnen zijn, 

 en dat iedere bewoonde erwt het uitsluitend eigendom is 

 van één enkele larve, dan vraagt men zich af, wat er toch 

 van de overschietenden terecht komt." 



Fabre heeft dit nagegaan en verhaalt omtrent zijn waar- 

 nemingen op de hem eigen poëtische, maar breedsprakige 

 wijze. In een erwt treden meerdere larfjes binnen en gaan 

 hierin op de boven aangegeven wijze aan het vreten. „Een 

 der wormen, die een plaatsje in het midden der erwt heeft 

 ingenomen, deelt de schrijver tenslotte mee, groeit sterker 

 dan de andere. NauAvelijks is hij wat grooter geworden dan 

 zijn mededingers, of deze houden met eten op en zien ook 

 van verder boor werk af." 



„Zij blijven onbeweeglijk en schikken zich in 't onvermijde- 

 lijke, ze sterven dien zachten dood, die de nog onbewuste 

 levens wegmaait. Den eenig overlevende behoort voortaan 

 de geheele erwt." 



Een verklaring van dit eigenaardige verschijnsel weet 

 Fabre niet te geven en, voor zoover bekend, is zij nog 

 niet gevonden. Omdat de waarneming van Fabre niet vol- 

 doende bekend geworden is en dus geen onderzoekers er 

 zich aan hebben kunnen zetten om de verklaring te vinden ? 



Verder schrijft Fabre dan het navolgende, dat ik ook 

 uit zijn opstel uitlicht: ,,De boon, die de Bntchiis al haast 

 even gaarne bezoekt als de erwt, herbergt daarentegen in 

 zijn omvangrijke massa een gansche gemeente. De kluize- 

 naar van zoo even wordt hier kloosterbroeder. Zonder 

 inbreuk te maken op de rechten van de buren, is er plaats 

 voor vijf, zes en meer." 



Waarom, zoo vraagt hij zich daarom af, heeft de dwaas 

 zich in het hoofd gezet tot in 't onzinnige de peul der erwt* 

 te bevolken, waar de groote meerderheid der jongen van 

 honger zal omkomen? Voor deze ongerijmdheid kan hij 

 geen verklaring vinden. Hij is sterk geneigd aan te nemen : 

 „dat de erwt het oorspronkelijk lot niet is, dat de Bntchus 



