NEDERLANDSCHE PHYTOPATHOLOGISCHE (PLANTENZIEKTEN^ 



KUNDIGE) VEREENIGING EN KRUIDKUNDIG GENOOTSCHAP 



DODONAEA TE GENT. 



TIJDSCHRIFT OVER PLANTENZIEKTEN 



ONDER REDACTIE VAN 



Prof. Dr. J. RITZEMA BOS. 



Vier-en-twintigste Jaargang — 2e Aflevering — Maart 1918. 

 DE EEKHOREN (Sciurus vulgaris L.) 



EN ZIJNE OECONOMISCHE BETEEKENIS. ' 



A. Bouw, leefwijze, verbreiding. 



Dit vlugge, beweeglijke, aardige en gracieuse knaagdiertje, 

 <fig. 1 op bl. 31), dat een sieraad van onze bosschen is, die 

 hel op de meest aangename wijze verlevendigt, is meer 

 dan eens door dichters bezongen. De wetenschappelijke 

 naam Sci/n-ns wijst er op, dat reeds de Grieken den eek- 

 horen kenden in zijne sierlijke houding, wanneer hij, op een 

 tak zittende, met zijn omhoog gerichten, behaarden, grooten 

 staart zijn lichaam als 't w^are overschaduwt: Sciurtis 

 beteekent „het is de schaduw^ van zijn staart zittende dier", i) 



De lengte van het lichaam zonder den staart bedraagt 

 ongeveer 25 c.M., die van den staart 20 c.M. Het gewicht 

 van een volwassen eekhoren is 1/4 K.G. of iets meer. De 

 kop is breed, de oogen zijn groot, de ooren steken ver uit 

 de vacht te voorschijn en zijn sterk behaard. De groote 

 snijtanden („knaagtanden"), ten getale van twee in iedere 

 kaak, zijn aan den voorkant met eene bruine émaillaag 

 bedekt, zij zijn sikkelvormig gebogen ; de wortels strekken 

 zich zeer diep inwendig in de kaken uit. De kiezen, ten 



^) \'an 't Gneksch oxia = schaduw en ovpa = staart. 



