32 



wijfjes, vooral in den winter. Soms is ook de staart aan 

 het uiteinde grijs. 



Overigens bestaan er nog vele individueele verschillen 

 van tint : sommigen zijn meer vuurrood, anderen meer 

 bruinrood of grijsachtig roodbruin; enkele exemplaren zijn 

 kastanjebruin of zwartbruin, en dan vertoont zich de 

 roodbruine tint alleen maar als een smalle zoom tusschen 

 de witte buikzij de en de kastanjebruine rugzij de. Een zoo- 

 genaamde ,, zwarte" (eigenlijk beter: donker leikleurige) 

 vorm komt veel in bosschen van iijnsparren en zilver- 

 sparren voor, vooral in de bergstreken ; bij de aldus gekleurde 

 eekhorens treft men geen rooden zoom tusschen de donkere 

 rugzijde en de witte buikzijde aan. Het moet nog in 't 

 midden worden gelaten of deze ,, zwarte" eekhorens als een 

 bijzonder ras moeten worden beschouwd, of dat bij hen 

 de donkere kleur het gevolg is van de omstandigheid dat 

 zij zich in hoofdzaak met zaden van sparren voeden. 

 In Oost-Pruisen en aangrenzende streken van Rusland komt 

 een klein, dikkoppig ras voor, waarvan de ooren en de 

 staart bijzonder lang behaard zijn, en bij welke de rugzijde 

 licht aschkleurig blauwgrijs is met een vuurroode streep 

 midden over den rug. In West-Siberië leven lichtgrijze 

 eekhorens, die echter eene eenigszins roodachtige tint hebben, 

 welke van de kanten af naar 't midden toe sterker wordt. 

 Hoe verder men in Siberië naar 't Oosten komt, des te meer 

 verdwijnt die roodachtige tint en des te donkerder grijs 

 w^ordt de kleur van de rugzijde. In de meest Oostelijke 

 streken is de kleur donker grijs of leikleurig, zonder eenig 

 rood. De grijze eekhorens leveren pelswerk (het zoogenaamde 

 „petit gris"), dat des te meer geschat wordt naarmate het 

 donkerder grijs is en naarmate de roode tint meer op den 

 achtergrond treedt of geheel verdwijnt. 



De eekhoren heeft een groot verbreidingsgebied. Hij 

 leeft in geheel " Europa, in Zuidelijk Siberië tot aan den 



