34 



van Natuurlijke Historie te Leiden, deelde mij, op mijn 

 verzoek, omtrent de te.ü^envvoordige verbreiding van den 

 eekhoren in ons land mee „dat thans de eekhoren behalve 

 in de Oostelijke grensprovinciën en Noord-Brabant, ook 

 voorkomt in Utrecht, in Noord-Holland, met name in het 

 Gooi, waar hij bij 's-Graveland en Hilversum niet zeldzaam 

 is, — en in Zuid-Holland bij Wassenaar en ook in het 

 Haagsche Bosch. Onder Wassenaar, op de buitens van H.M. 

 de Koningin, heb ik hen zelf geobserveerd, en onze collectie 

 bezit van daar eenige exemplaren." 



De Heer van Oort meent stellig, dat onder Noordwijk 

 geen eekhorens meer voorkomen. 



Niet overal waar bosschen zijn en de eekhorens niet 

 ontbreken, worden zij in even grooten getale aangetrof- 

 fen, en ook is liun aantal in de zelfde streek niet alle 

 jaren even groot. Hoogstammige, droog gelegen en schaduw- 

 rijke bosschen vormen hunne meest geliefde verblijfplaats; 

 zij houden niet van vochtigheid en evenmin van veel 

 zonneschijn. Naar tuinen en boomgaarden trekken zij soms 

 in den tijd, waarin het ooft rijp is, om de pitten te eten; 

 maar zij komen daar alleen, wanneer tusschen het bosch 

 en den tuin of den boomgaard eene verbinding bestaat van 

 struikgewas of van rijen opgaande boomen. Zoo worden 

 zij ook wel in plantsoenen en parken aangetroffen, maar 

 gewoonlijk alleen wanneer deze ook door boomen of struik- 

 gewas met een bosch in verbinding staan. Op de terreinen, 

 die het Instituut voor phytopathologie omgeven, ziet men 

 soms eekhorentjes; maar deze kunnen, zonder de boomen 

 te verlaten, daar komen vanuit de bosschen van Oranje- 

 Nassau's Oord en elders op den Wageningschen Berg; 

 want langs den straatweg van daar naar de terreinen van 

 het Instituut staan boomen, door welker kruinen zij zich 

 kunnen voortbewegen. Ofschoon de eekhoren in loof- 

 houtbosschen zoowel als in naaldhoutbosschen voorkomt, 



