3Q 



hem tot last. Ik besloot, zijne klauwen wat in tekorten. Eén 

 persoon hield het diertje vast, zoodat het niet kon bijten, 

 en de ander verrichtte de werkzaamheid van pedicure. 

 Aanvankelijk stelde zich de eekhoren hevig te weer, maar 

 in eens hield zijn tegenstreven op; en het bleek weldra 

 dat hij plotseling was doodgegaan. Bij anatomisch onderzoek 

 bleek bij het dier eene bloeduitstorting in de hersenen te 

 hebben plaats gehad: de eekhoren was aan eene beroerte 

 gestorven. 



Het geluid, dat de kleine knager het meest doet hooren, 

 klinkt als ,,doek, doek". Gevoelt hij zich erg op dreef, dan 

 laat hij een eigenaardig gebrom hooren. Bij vreugde en 

 bij opwinding piept hij. Wordt hij door een kogel getroffen, 

 dan schreeuwt hij als een haas, die aangeschoten is. 



Wat de voortplanting betreft, men leest doorgaans dat 

 de eerste paringen in Maart plaatsgrijpen. Maar men heeft 

 later geconstateerd ij, dat er in zachte winters vaak reeds 

 in Januari of Februari jongen zijn. Hei aantal worpen per 

 jaar is zeer verschillend, al naar de weergesteldheid en 

 naar de hoeveelheid voedsel, die voorradig is. In "t gun- 

 stigste geval brengt een eekhoren zelfs vijf worpen in één 

 jaar ter wereld, elk van 3 tot 7, gemiddeld van 4 stuks. 

 De jongen, die in 't begin van het jaar geboren zijn, 

 kunnen reeds in 't zelfde jaar weer werpen. 



De oude eekhorens gaan vroeger in 't jaar tot paring 

 over dan de jongen. Daar het aantal mannetjes dat der 

 wijfjes in sterke mate overtreft, — soms zijn zelfs 80 pro- 

 cent van de in een bosch aanwezige eekhorens van het 

 mannelijke geslacht, — grijpen er soms hevige gevechten 

 tusschen een aantal mannetjes om 't bezit van een wiifje 

 plaats. Vier weken na de paring werpt het wijfje hare 



1) Zie Brehm's „Tierleben, Saügetiere", 2ter Band, van Prof. 

 Otto zur Strassen, blz. 553. 



