40 



jonjj^en in een van hare grootste nesten. De pas geboren 

 jono;en zijn zoo lang als een vingerlid, vleeschkleurig, en 

 op eenige snorharen na, geheel kaal. Na 3 weken zijn zij 

 behaard en wagen zij zich reeds uit het nest op de naastbij- 

 zijnde takken; als zij 7 of S weken oud zijn, bewegen 

 zij zich reeds even goed door de hoornen heen als de 

 ouden. 



De jonge eekhorens zijn minder vlug en minder vrees- 

 achtig dan de ouden, en worden dus veel gemakkelijker 

 door roofdieren en roofvogels gevangen. Daaraan is het 

 zeker althans voor een gedeelte toe te schrijven, dat 

 de eekhorens zich niet zoo sterk vermeerderen als in over- 

 eenstemming zou zijn met hun sterk voortplantingsver- 

 mogen. Ten deele moet dit zeker ook worden toegeschreven 

 aan het betrekkelijk geringe aantal wijfjes tegenover het 

 aantal mannetjes. 



B. Voedsel. 



De eekhoren is, zooals de bouw zijner kiezen reeds uit- 

 wijst, een omnivoor dier: hij voedt zich met alle mogelijke 

 deelen van planten (echter slechts bij uitzondering met 

 wortels en bladeren), en verder ook met dierlijk voedsel. 



Zijn hoofdvoedsel bestaat uit allerlei boomzaden; daar- 

 nevens gebruikt hij als toespijs soms knoppen van boomen, 

 bloemknoppen zoowel als bladknoppen, — bloemkatjes van 

 eiken, — den bast van boomtwijgen, van takken en stam- 

 men, verschillende gallen van sparren, eiken en populieren, 

 ook paddestoelen ; en verder voedt hij zich met eieren en 

 jongen van vogels, alsmede met insekten, terwijl eveneens 

 werd waargenomen, dat hij afgeworpen hertengeweien en 

 op den grond liggende beenderen afknaagde. 



De eekhoren is zeer wispelturig wat zijn voedsel aan- 

 gaat: dan eet hij dit, dan weer dat; soms merkt men in 

 eens dat hij voorwerpen als voedsel gebruikt, waarvan 

 men hem tot dusver nog nooit had zien eten. Soms ook 



