50 



zij het insekt er meestal uithalen. Zoo doen zij ook met 

 de kleinere lensvormige eiken bladi^allen (van Neiiroterus 

 lenticulariü) en waarschijnlijk met nog andere eikengallen. 

 Ook de groote takgallen der eiken, die vooral aan het eiken- 

 hakhout voorkomen, en waaruit de galwespen van de soort 

 Andricus tennmalis te voorschijn komen, zag ik nu en dan 

 door eekhorens stukbijten: het grootste gedeelte van de fijn 

 geknaagde gallen wierpen zij op den grond, maar het 

 scheen dat zij een gedeelte van den wand opaten ; waar- 

 schijnlijk werden ook sommige van de in de gallen huizende 

 insektenlarven of poppen opgegeten. — 



De eigenaardige dennekegelvormige gallen, die bij de 

 fijnspar door Chermes Abietis en verwante soorten van blad- 

 luizen worden veroorzaakt, worden nu en dan door eekhorens 

 afgeknaagd. Soms bijten de knagers deze gallen af, houden 

 ze tusschen hunne voorpootjes, zooals zij met een dennekegel 

 doen, en bijten er de aan haar basaal gedeelte opgezwollen 

 sparrenaalden af, terwijl zij.de as van den tot gal vervormden 

 knop overlaten. (PI. I, fig. 6). Of zij ook de tusschen de verdikte 

 basale gedeelten der schubben zittende bladluisjes opeten^ 

 weet ik niet. — 



ALTUM ^) maakt melding van het op groote schaal vernielen 

 van de bladsteelgallen van populieren, veroorzaakt door de 

 bladluis Pemphigns hursarius. Hij vermeldt, dat het onder- 

 zoek van den maaginhoud van een op heeterdaad betrapten 

 en geschoten eekhoren aantoonde, dat deze alleen de wanden 

 der gallen had gegeten en niet de in de gallen besloten^ 

 met was bedekte bladluizen. 



3. E i k e n k a t j e s. 



Ookdemannelijkebloeiwijzen,dezoogenaamde „katjes," van 

 de eiken worden soms, zij het dan ook slechts bij uitzondering^ 

 door den eekhoren gegeten. Altum ') schrijft dat een eekhoren 



1) Altum, „Forstzoölogie, I, Saugetiere,'' (2e druk), bl. 85. 



