52 



gekomen eindscheut, zoodat de boom toch een rechten 

 stam krijgt. Ongelukkigerwijze vernielt de eekhoren echter 

 ook nog vaak verschillende, zoo niet alle knoppen, van 

 een scheut, die onder den eindknop staan. Op die wijze krijgt 

 de jonge boom geen normalen stam. Dat komt heel dik- 

 wijls voor. 



Op gelijke wijze worden de silversparren door den eek- 

 horen in hare ontwikkeling tegengehouden, hoewel — naar 

 het schijnt — niet zoo vaak als de fijnsparren. De grove 

 den wordt ook op deze manier aangetast, maar nog min- 

 der vaak van de zilverspar. Van loof hout heb ik zelf nooit 

 gelijksoortige aantasting waargenomen, en ik vind daarvan 

 in de voor mij beschikbare literatuur ook niets .vermeld. 



5. Het afbijten van twijgen. 



Soms vindt men onder de fijnsparren groote massa's 

 jonge twijgjes liggen, altijd ongeveer van dezelfde lengte. 

 In de Duitsche boschbouwliteratuur vindt men deze twijg- 

 jes gewoonlijk onder den naam „Absprünge" vermeld. Deze 

 naam herinnert aan de vroeger bestaande meening, dat de 

 sparreboomen deze twijgjes zouden afwerpen^ op gelijke 

 wijze als sommige loofboomen (o. a. de populieren en eiken) 

 dat doen. 



De eerste, die — voorzoover mij bekend — zich eene 

 voorstelling trachtte te maken van het feit, dat men in den 

 winter zoo vaak onder sparreboomen massa's twijgjes ziet 

 liggen, was Gleditsch (1788) i), die van meening was, dat 

 de sparren hare twijgen afwerpen zooals de herten hun 

 gewei. Maar reeds Beckmann en Bechstein ~) schreven het 

 ontstaan van de „Absprünge" toe aan de eekhorens, hoe- 

 wel zij er ten deele ook de kruisbekken voor aansprakelijk 

 stelden. Oettelt ^) wees er op, dat in een jaar, volgende 



1) Volgens RicHARD Hess, „Der Forstschutz," Bd. I, 2te Aufl., 

 bl. 137. 



2) Beckmann und Bechstein, „Forstbotanik," 4te Aufl. (1821). 



3) Volgens Richard Hess, „der Forstschutz," 2te Aufl., I, bl. 137. 



