54 



keren tak; hij houdt dan het aü<ebeten twiji^je met den 

 top naar boven en vreet de knoppen, bladknoppen zoowel 

 als bloemknoppen, uit, om vervolgens het twijgje op den 

 grond te laten vallen. (PI. II, üg. 10 en verklaring op bl. 76). 

 De eekhoren gaat daarbij echter vrij ruw met zijn materiaal 

 om. Hij vreet niet altijd zorgvuldig alle knoppen uit ; dikwijls 

 slechts enkele; ja soms laat hij het twijgje in zijn geheel 

 vallen zonder een enkelen knop te hebben uitgevreten, en 

 bijt dan weer een ander twijgje af. Zoo kan een enkele 

 eekhoren in zeer korten tijd eene zeer groote massa twijgjes 

 afbijten; en zelfs in streken, waar deze soort van knaag- 

 dieren slechts in zeer gering aantal voorkomt, ziet men 

 soms den eenen dag onder een groepje iijnsparren geen 

 enkel twijgje liggen, terwijl den volgenden dag de bodem, 

 of de sneeuw daaronder met honderden, ja duizenden twijg- 

 jes bezaaid is. Tusschen de afgebeten twijgjes liggen in nog 

 grooter aantal de afgebeten en uitgevreten knoppen op 

 den grond. 



Het afbijten der sparretwijgjes door eekhorens grijpt 

 gewoonlijk het eerst in November, soms reeds in het laatst 

 van October, plaats ; men kan het gedui"ende den geheelen 

 winter en soms ook nog wel in het voorjaar, waarnemen. 



Ofschoon de eekhoren óók bladknoppen uitvreet, die zich 

 aan de sparretwijgjes bevinden, is het hem bovenal om de 

 mannelijke bloemknoppen te doen; van daar dat de twijgjes 

 dan ook doorgaans even onder de daaraan zittende manne- 

 lijke bloemknoppen worden afgebeten, en dat de eekhoren 

 hoofdzakelijk slechts tot het atbijten der twijgen overgaat, 

 wanneer er vele mannelijke bloemknoppen zijn. Maar in het 

 laatste geval zijn er gewoonlijk ook vele vrouwelijke bloem- 

 knoppen. En zoo vindt men meestal veel afgebeten twijgjes 

 onder de sparren liggen in winters, die voorafgaan aan 

 een jaar, waarin zich vele kegels vormen. Dit feit, dat met 

 de algemeen opgedane ervaring strookt, en waarop reeds 

 door Oettelt werd gewezen (zie bl. 52), is dus zeer goed 



