begrijpelijk, ook zonder de eigenaardige verklaring, die deze 

 schrijver er voor uitdacht. 



Het groote aantal twijgjes, dat men soms onder de 

 sparren op den grond vindt liggen, laat zich gemakkelijk 

 genoeg verklaren, als men nagaat dat de „Revierfürster" 

 Leypold 1) een enkel eekhorentje 10 minuten lang aan het 

 werk zag, en hem in dat tijdsbestek een 30-tal twijgjes 

 op den grond zag werpen. 



Reeds werd er op gewezen, dat de eekhorens niet overal 

 in een sparrenbosch de twijgen afbijten. De schade, die zij 

 in dezen aanrichten, blijft doorgaans zeer gelocaliseerd : 

 het meest komt zij voor in alleenstaande boomen of in 

 kleine groepjes fijnsparren ; en wat de bosschen betreft, 

 aan den rand van deze. 



Leypold -) neemt aan, dat de eekhoren ook de kegel- 

 vormige vrouwelijke bloemknoppen van de fijnspar vernielt, 

 want in boomen, waarin den geheelen winter door eekhorens 

 hebben gehuisd, vormen zich gewoonlijk zeer weinig kegels, 

 ook wanneer in andere nabij staande boomen een groot 

 aantal kegels ontstaan. Zooals ik reeds boven schreef, worden 

 ook onrijpe kegels door eekhorens aangevreten (ziebl. 43); 

 en ik wil derhalve gaarne aannemen, dat ook de kegel- 

 vormige vrouwelijke bloemknoppen niet worden gespaard. 

 Maar 't kan toch ook wel zijn, dat het vernielen van bijkans 

 alle mannelijke bloemknoppen in bepaalde alleenstaande 

 sparren of groepjes van sparren oorzaak is, dat vele vrouwe- 

 lijke bloemen in de aldus geteisterde boomen niet bevrucht 

 worden en zich niet verder tot kegels ontwikkelen. 



Dat de sparren onder het afbijten van een zoo groot 

 aantal twijgjes zeer in haren groei worden tegengehouden, 

 behoeft geen nader betooR-. — 



1) „Monatsschrifte für das Forst- und Jagdwesen", 1863. 



2) Kellxer in „Monatsschrifte für das Forst- und Jagdwesen 

 1862 en 1874. 



