56 



Ook de twijgen van Bilversparren worden door den eek- 

 horen afgebeten, om de bloemknoppen er van uit te vreten. 

 Maar aangezien deze bij de zilverspar niet zooals bij de 

 fijnspar op eenigen afstand onder den top der twijg in hoopjes 

 bijeen staan, maar aan den onderkant van den geheelen twijg 

 verspreid zijn, bijt de eekhoren bij de zilverspar niet altijd 

 twijgjes van ongeveer dezelfde lengte af, maar zijn de door 

 haar afgebeten twijgjes nu langer, dan korter, al naar den 

 stand der bloemknoppen. Men vindt niet vele voorbeelden 

 van het afbijten van twijgen bij zilversparren in de literatuur 

 vermeld. Het bovenstaande ontleen ik aan KelLx\er, wiens 

 desbetreffende mededeelingen door Altum ') worden geci- 

 teerd. Ik kan er aan toevoegen, dat ik een enkele maal 

 bij pas gevelde zilversparren knoppen, — niet alleen 

 bloemknoppen, maar ook bladknoppen, — zag uitgehold, 

 zonder dat de twijg, v^aaraan zij zaten, was afgebeten. En 

 hoewel ik niet heb kunnen constateeren dat de eekhoren 

 dit had gedaan, kwam dit mij toch meer dan waarschijnlijk 

 voor, wijl eenerzijds geen ander dier er op kon worden 

 aangezien, terwijl andererzijds eekhorens in de streek, waar 

 ik de bedoelde beschadiging waarnam, in grooten getale 

 voorkwamen. — 



Ook bij grove dennen schijnen soms op gelijksoortige 

 wijze als bij de fijnspar, twijgjes door den eekhoren te 

 worden afgebeten. Altum ') maakt melding van een geval, 

 — trouwens door hem zelven niet waargenomen, — waarin 

 bij 1 è. 2 Meter hooge dennen de scheuten op een afstand 

 van 2 tot 4 dM. onder den eindknop werden doorgeknaagd, 

 terwijl de daaraan zittende knoppen werden uitgevreten. 

 Op den grond zag men de van de knoppen beroofde twijgjes 

 liggen ; sommigen zag men in de takken hangen. Eerst kon 

 de misdadiger niet worden gevonden ; maar weldra kon toch 

 vastgesteld worden dat de eekhoren hier in 't spel was. — 



1) Altum, t. a. p. bl. 89, 90. 



