57 



Slechts een enkele maal vind ik in de literatuur melding 

 gemaakt van het afbijten van twijgen van loof hout door 

 den eekhoorn; dit geval betrof een patirdekastanje of zoo- 

 genaamde wilde kastanje. Altum ') vermeldt eene waar- 

 neming, in 1824 te Bern gedaan, waarover geschreven 

 werd door Peter v. Salis-Soglio uit Chur. Men bemerkte 

 op een morgen, dat in een van de kastanjelanen nabij 

 de kerk vele éénjarige twijgen verwelkt en schijnbaar 

 geknikt naar beneden hingen. Bij nader onderzoek bleken 

 al deze neerhangende scheuten half doorgebeten; en de nog 

 teere, groene bast was tot den top toe opgescheurd en 

 hing in smalle strepen naar beneden. De tuinman sneed 

 deze scheuten af, maar den volgenden morgen hingen er 

 weer een aantal naar beneden. Er ging iemand 's morgens 

 vroeg op het dak van de kerk zitten en wachtte af wat 

 er gebeuren zou. Reeds vroeg in den morgen verscheen 

 een eekhorentje, dat telkens weer een scheut aanbeet en 

 er een reep schors aftrok. Een enkele eekhoren bleek de 

 geheele schade aan te richten; nadat het geschoten was, 

 bleek de beschadiging op te houden. — Altum sloot bij 

 deze mededeeling nog eene andere waarneming van hem 

 zelven aan, hoewel hij niet zeker kon zeggen, dat ook 

 hier een eekhoorn in 't spel was. Hij nam in de buurt 

 van Munster in VVestphalen waar, dat de nog in den knop 

 stekende bloemtrossen van paardekastanjes afgebeten waren 

 en op den bodem lagen. Den misdadiger echter kon Altum 

 niet ontdekken. Daar een ander dier moeielijk deze bescha- 

 diging kon hebben aangericht, werd ook in dit geval de 

 eekhoren er op aangezien, dat hij de misdadiger zou zijn. 

 Maar met zekerheid kon dit niet worden uitgemaakt. 



Ruim 15 jaren geleden maakte ik kennis met eene bescha- 

 diging van twijgen van een paardekastanje, welke veel 

 overeenkwam met die, welke door Peter von Salis-Soglio 



1) Altum, t. a p. bl. 90. 



