60 



van den eekhoren zijn bij weinig saprijke boomen duidelijk 

 in de spintopperviakte waarneembaar; bij meer saprijke 

 boomen, waarvan de bast betrekkelijk gemakkelijk van het 

 hout loslaat, ziet men deze tandindruksels nauwelijks. 



Het ontschorsen geschiedt in hoofzaak stellig ten behoeve 

 van de voedselopname: de eekhoren gebruikt het cam- 

 bium en den levenden bast als spijs. 



Het eekhorentje trekt eerst 3—10 c.M. lange, maar smalle 

 schorsstrepen van den stam af, welke schorsstrepen het 

 op den grond laat vallen. Als een plek ter grootte van een 

 hand ontbloot is, gaat het diertje aan den stam hangen, 

 op zoodanige wijze, dat het de ontbloote plek kan af knagen 

 en aliikken, waarbij dan het weeke cambium en de buitenste 

 lagen van het spint worden opgenomen. 



Toch worden soms heele stukken schors eenvoudig maar 

 van den stam afgetrokken en op den grond geworpen, 

 zonder dat ook maar iets van het cambium of van den bast 

 gegeten wordt. Het is bekend, dat vele knaagdieren graag 

 aan harde voorwerpen knagen, zonder dat zij daarvan iets 

 als voedsel gebruiken. Men veronderstelt, dat zij dat dan 

 doen om de snijtanden, die zoo snel aangroeien, dat zij er 

 hinder van zouden krijgen, voldoende te doen afslijten. 

 Misschien ontschorsen de eekhorens ook soms voor dit doel 

 de boomstammen. Wijl zij echter soms niet de schors 

 afknagen, maar geheele lappen schors van den stam 

 aftrekken^ zijn zij dan voor het regelmatigafslijten van hunne 

 snijtanden daarmee weinig gebaat. Het komt mij voor, dat 

 het altijd beweeglijke, dartele eekhorentje dikwijls louter 

 uit speelschheid de schors van de boomstammen aftrekt. 

 Het bijt immers ook herhaaldelijk onrijpe denne- en sparre- 

 kegels aan, die het dadelijk weer wegwerpt, zonder er iets 

 van als voedsel te gebruiken, en het bijt ook sparrentwijgjes 

 af, zonder de knoppen er van uit te vreten. De eekhoren 

 vernielt in 't algemeen veel meer dan voor zijne voeding 

 noodzakelijk zou zijn. 



