63 



wijst er beslist op, dat dit dier een echte omnivoor is, dus 

 naast plantaardige stoffen ook voedsel van dierlijken oor- 

 sprong eet. Inzonderheid vernielt hij de eieren en jongen 

 van vele vogelsoorten ; ja zelfs verslindt hij soms volwassen 

 vogels. De heer Wolda ^) die zich voor de vogelkultuur 

 veel moeite heeft gegeven, heeft de ervaring opgedaan, dat 

 in de bosschen van Oranje-Nassau's Oord eene behoorlijke 

 instandhguding van den vogelstand alleen mogelijk is, wan- 

 neer af en toe eens eene opruiming onder de eekhorens wordt 

 gehouden. Hij schrijft in zijne door de Directie van den 

 Landbouw uitgegeven brochure : 



„Verder is de eekhoorn een zeer lastig product. Men 

 moet hun aantal binnen zeer enge grenzen houden. Ze zijn 

 er meer dan men denkt. Zonder ze te willen uitroeien, zijn 

 in 12 maanden tij ds op Oranje Nassau's Oord toch 112 

 stuks geschoten. Het liefst eten ze de eieren, vernielen de 

 jonge vogels, knagen de kastjes stuk en doen de broedende 

 vogels zoodanig schrikken, dat ze dood op het nest blijven. 

 Menigen eekhoorn hebben wij reeds op heeterdaad betrapt. 

 Bovendien gaan ze zelf ook nog ,, nestelen" in de kastjes, 

 wat de bedoeling niet is. Wat meer bunsings, wezels en 

 marters zou den vogels ten goede komen." 



Mejuffrouw M. van Slootex, schrijfster aan het Instituut 

 voor ph3'topathologie, deelde mij het volgende mee. Het was 

 haar bekend, dat ergens in de nabijheid van hare woonplaats 

 (Bennekom) een merelpaar broedde, en gedurig ging zij 

 naar het nest kijken. Op een dag, dat zij zich weer in de 

 buurt van het nest bevond, nam zij waar dat de beide 

 oude merels hevig schreeuw^end rondom het nest vlogen. 

 Op de nadering van haar en haar broer, die haar vergezelde, 

 nam een eekhoren de vlucht, waarbij hij een der jongen, 

 't welk hij den rug had opengescheurd, losliet. Op den grond 

 lagen twee doode jongen, die den nek hadden gebroken, 



^) G. Wolda, „Vogelcultuur". uitgegeven door de Directie 

 van den Landbouw te 's-Gravenhage. (1914). 



