65 



der opperhoutvesterij Rengenthin (Pruisen) jaren lang geen 

 enkele vogelstem meer werd gehoord. Algemeen werd dit 

 door het boschwachterspersoneel aan de eekhorens toege- 

 schreven. Er werd een premie gesteld op iederen geschoten 

 eekhoren, wat tengevolge had dat binnen den tijd van een 

 jaar meer dan 400 stuks gedood werden ; en langzamerhand 

 keerden de vogels terug, zoodat het bosch weldra weer 

 door spechten, lijsters, wielewalen, boschzangers, vinken en 

 andere vogels bewoond was. 



Marquardt te Ludwigsburg heeft uit oude archieven 

 aangetoond, dat reeds in 1786 i) de jagers in Württemberg 

 trachtten, den eekhoren in de bosschen uit roeien, of althans 

 het aantal dezer knaagdieren zooveel mogelijk te vermin- 

 deren. Zij deden dit omdat de eekhorens zoowel de 

 vogels in de bosschen alsook het wild in sterke mate deden 

 afnemen. 



Vooral de vogels, die in holle boomen nestelen en een 

 vlieggat maken, waar een eekhoren door kan, zooals de 

 zwarte en de groene specht, de kleine woudduif en de hop, 

 worden in sterke mate door dit knaagdier achtervolgd. 

 Met den voorpoot haalt de eekhoren de jongen uit het nest. 



Ook de nesten van de groote boschduif zijn voor dit dier 

 niet veilig. De eekhoren grijpt de jonge vogels aan, knaagt 

 hun hersenkas door en eet er de hersenen uit, ongeveer 

 op dezelfde wijze als hij de pit uit de schaal van een noot 

 eet: de rest laat hij gewoonlijk liggen. Dat de bosch- 

 duiven in sterke mate in hare vermeerdering door den eek- 

 horen worden tegengehouden, is bijv. in den Taunus en aan- 

 grenzende streken algemeen bekend : hoe meer eekhorens 

 daar in de bepaalde bosschen voorkomen, des te minder 

 boschduiven ; hoe meer boschduiven, des te minder eekhorens. 



Volgens ervaringen, die men in Kurland heeft opgedaan, 

 valt de eekhoren zelfs hazelhoendersaan. En dat hij ook jonge 



^) „Allgem. Forst- und Jagdzeitung", 1905. 



