67 



Toch zijn er schrijvers, die nauwkeurig in hunne omge- 

 ving de leefwijze van den eekhoren bestudeerden, wien 

 het nooit gelukte, te constateeren dat hij eieren of jongen 

 van vogels eet. H. Chr. Nussbaum i), die van kindsbeen af in 

 het bosch nabij zijne woonplaats het leven van de eekhorens 

 nauwkeurig gadesloeg, nam nooit waar dat een enkele van 

 deze knagers een vogelnest uithaalde ; steeds zag hij, ook in 

 den broedtijd, de eekhorens in vollen vrede met allerlei groo- 

 tere en kleinere vogels leven. Ook maakt hij melding van 

 eekhorens, die in eene volière in volkomen eendracht met 

 de daar nestelende grootere en kleinere vogels huisden. 



Hoe het zij, het staat vast, dat de eekhorens heel dikwijls 

 vogelnesten uithalen en zelfs volwassen vogels aanvallen ; 

 ja dat zij soms den vogelstand in eene bepaalde streek geheel 

 vernietigen. 



Het is mogelijk, dat de eekhorens zich in dat opzicht 

 in onderscheiden streken verschillend gedragen. En verder 

 zal het zeker van de hoeveelheid boomzaden, die in een 

 bosch aanwezig zijn, afhangen of zij veel of weinig dierlijk 

 voedsel gebruiken ; in den winter ook vooral van de grootte 

 van den wintervoorraad, dien zij verzameld hebben. De 

 eekhoren is heel grillig wat betreft het voedsel, dat hij 

 gebruikt. 



U. I n s e k t e n. 



Ook insekten eet de eekhoren gaarne. In meikeverjaren 

 verslindt hij eeil groote menigte meikevers. Men vindt 

 dan soms den maag van een geschoten eekhoren geheel 

 met resten van deze insekten gevuld ; maar weer bij andere 

 exemplaren vindt men geen spoor daarvan in den maag. 

 De eekhoren toch is meer een bewoner van naaldhout- dan 

 van loofhoutbosschen en de meikevers huizen bijkans uit- 

 sluitend in het loof hout. — In Augustus 1902 schoot de toen- 



^) Brehm's „Tierleben," t. a. p. bl. 549. 



